Συνέντευξη - South Of No North

Όταν συζητάς για τη μεγαλύτερη dark wave ελληνική μπάντα, αποκλείεται να κάθεσαι σ' ένα τραπεζάκι στον ήλιο των Άνω Πατησίων...

South Of No North

Όταν συζητάς για τη μεγαλύτερη dark wave ελληνική μπάντα, αποκλείεται να κάθεσαι σ' ένα τραπεζάκι στον ήλιο των Άνω Πατησίων , όσο δελεαστικός κι αν είναι. Θα καθίσεις σε μια σκοτεινή γωνιά ενός ξύλινου καφέ, έξω τα πουλιά θα τιτιβίζουν και μέσα θα παίζει Nick Cave.

 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα ενός μουσικού σχήματος με αυτό το όνομα-μνεία στον Bukowski;

Εξαιτίας της ζωής μας μάλλον. To γκρουπ προέκυψε το 1983 ως συνέχεια της φιλίας που είχαμε μεταξύ μας οι τέσσερις: Ανδρέας (φωνητικά), Μιχαήλ Κ. (κιθάρες), Γιώργος (μπάσο), και Φοίβος (τύμπανα). Μαζευτήκαμε και είπαμε πως θα κάνουμε μουσική, όχι απλά για την πάρτη μας, αλλά για να βγάλουμε άλμπουμ. Στην πορεία προστέθηκαν και ο Βασίλης και ο Μάκης, στα πλήκτρα.

 

Πώς ήταν τότε τα πράγματα στην ελληνική δισκογραφία;

Εξαρτάται πώς θα το δεις. Σκέψου ότι εμείς κάναμε ένα demo με τέσσερα τραγούδια σ' ένα μικρό στούντιο τετρακάναλο. Στη συνέχεια ήρθαμε σ' επαφή με την Creep records, τους άρεσε και το Σεπτέμβριο του 1984 μπήκαμε στο Master Sound και γράψαμε το "Lacrimae Christi", τον πρώτο μας δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1985.

 

Ήταν μια περίοδος που η ελληνική σκηνή συγχρονίστηκε με τη διεθνή;

Ναι, ήταν απίστευτο. Η Creep βοήθησε πολύ σ' αυτό με κυκλοφορίες δίσκων από γκρουπ όπως οι Headleaders και οι Reporters και ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο για μας ν' ακούμε ελληνικά αγγλόφωνα -με εξαίρεση τους Metro Decay- συγκροτήματα. Ήταν πολύ κοντά σ' αυτά που ακούγαμε, του εξωτερικού. Έγιναν και κάποιες προσπάθειες για διανομή στο εξωτερικό, μετά έκλεισε η Creep, αλλά στο μεταξύ είχαν εμφανιστεί κι άλλες ανεξάρτητες δισκογραφικές στο προσκήνιο.

 

Πότε παρουσιάστηκαν live για πρώτη φορά εκείνα τα τραγούδια, του "Lacrimae Christi";

Το Μάρτιο του 1984 στο Λύκειο της Γκράβας, όπου παίξαμε μαζί με Yell-O-Yell, Villa 21, Art of Parties και Metro Decay. Είχε πολύ κόσμο και είχαμε μια καλή υποδοχή που μας επέτρεψε να συνεχίσουμε πιο δυναμικά.

 

H ενεργή περίοδος στη δισκογραφία πότε σταμάτησε;

Το 1992, που κυκλοφόρησε το "Rajah". Μετά σταματήσαμε να παίζουμε ως South, αλλά συνεχίσαμε ως Rock Xerox (Γιώργος, Φοίβος, Λεωνίδας και Δανιήλ) ως το 1995. Το 2004 κάναμε μια συναυλία στο Gagarin 205, την πρώτη μετά από 12 χρόνια ως South of No North, μπορείς να πεις ότι εκεί ήταν οι South και οι Rock Xerox, κάπως έτσι. Εκεί έγινε κάτι περίεργο. Έτυχε και γνωρίσαμε τον Δημήτρη Παυλίδη, ο οποίος αγαπούσε τη μουσική μας και μας πρότεινε να συναντηθούμε με κάποιον και να δούμε το ενδεχόμενο της επανέκδοσης των τεσσάρων άλμπουμ μας.

Η συνάντηση εκείνη ναυάγησε, κι όταν ενημερώσαμε το Δημήτρη σχετικά,  μας είπε «Θα σας τα βγάλω εγώ τα cd». Έτσι ίδρυσε την Dead Scarlet records, που στην πραγματικότητα ήταν μια εταιρεία που στήθηκε αρχικά για τις δικές μας επανακυκλοφορίες και μόνο, και τώρα πια ένα label αναγνωρίσιμο στη dark wave και new wave σκηνή σε Ελλάδα και εξωτερικό.

 

 

Από αυτά έχω αρχίσει να συμπεραίνω πως οι South δεν είναι απλώς μια μπάντα με συγκεκριμένα μέλη, είναι κάτι παραπάνω από αυτό.

Είναι σαν ένα δέντρο που έχει βγάλει κλαδιά, με Rock Xerox παίζαμε και κομμάτια South, υπάρχει ακόμα ένα side project με το όνομα Παρασάγγας, που παίζει ατμοσφαιρική μουσική χωρίς φωνητικά, είναι μπάντες που μπλέκονται μεταξύ τους γιατί κάποια μέλη μπορούν να μετακινούνται μέσα σ' αυτές.

 

Έχετε ακυκλοφόρητο υλικό;

Έχουμε αρκετό υλικό. Αυτό που θα θέλαμε πιο πολύ να κάνουμε μ' αυτό κάποια στιγμή είναι να βγάλουμε τον πέμπτο δίσκο μας, ο οποίος είναι ήδη γραμμένος, περιέχει γύρω στα 10-12 κομμάτια και πιστεύουμε πως είναι ο καλύτερος απ' ό,τι έχουμε κάνει ως τώρα. Ελπίζουμε να γίνει αυτό κάποτε.

 

Μπορούσατε να καταλάβατε τότε το τι σήμαινε αυτή η μπάντα για την ανεξάρτητη ελληνική σκηνή, όντες μέσα σε αυτήν;

Κάτι είχαμε νιώσει, είχαμε μια αίσθηση ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά ήμασταν πολύ μικροί τότε, 20 χρονών. Ωστόσο το "Lacrimae Christi" ήταν η πρώτη dark wave κυκλοφορία από ελληνική μπάντα στην Ελλάδα. Ο χαρακτήρας και ο ήχος των κομματιών όμως, ήταν αυτός που τα διαφοροποιούσε, εμείς αποφεύγαμε το rock ήχο που ήταν κυρίαρχος εκείνη την εποχή.

Η αλήθεια είναι πως όταν βγάλαμε τον πρώτο δίσκο περιμέναμε την ανταπόκριση που ήρθε αργότερα, στις επόμενες δουλειές. Δε μας πείραξε καθόλου, το περίεργο ήταν πως αποκτήσαμε φανατικούς. Από τότε λέγανε πως «τους τύπους που βλέπεις στις συναυλίες των South of No North, δεν τους βλέπεις σε κανένα άλλο live ελληνικού γκρουπ».

Κάτι άλλο πολύ σημαντικό στο αποτέλεσμα που βγάζαμε, ήταν ένα είδος τελειομανίας που μας διακατείχε -όσο μας έπαιρνε με τα μέσα που διαθέταμε βέβαια, γιατί μια ηχογράφηση εκτός από τις περιορισμένες ώρες είχε και πολλές άλλες δυσκολίες. Στο ομώνυμο άλμπουμ, το "South of No North", που ήταν το τρίτο μας, είχαμε πάρα πολλές ώρες στη διάθεσή μας να δουλεύουμε στο στούντιο και τότε φάνηκε και διαφορά στην ποιότητα. Τότε προστέθηκαν και τα πλήκτρα.

Κι αφού εμείς είχαμε ήδη σταματήσει να παίζουμε, αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε πως τα μαγαζιά δε σταμάτησαν ποτέ να παίζουν τη μουσική μας.

 

Που οφειλόταν αυτή η τελειομανής διάθεση;

Είχαμε δει συναυλίες όπως του Peter Gabriel και των Pink Floyd, είχαμε θαυμάσει το στήσιμο και τον ήχο, τόσο που κάποτε κάναμε ένα μήνα να συνέλθουμε και να ξαναπαίξουμε μουσική. Ήταν ο καιρός που αποφασίσαμε πως θα έχουμε δικό μας φωτιστή, δικό μας βοηθό ηχολήπτη που θα υποδεικνύει τις στάθμες κτλ, δικό μας μάνατζερ και υπεύθυνο σκηνής. Αυτό δεν ήταν κάτι που συνέβαινε τότε στην Ελλάδα, αλλά για μας ήταν ο τρόπος να εμφανιζόμαστε αξιοπρεπώς σ' ένα κοινό.

 

Εκτός από τη φήμη που σας θέλει να βρίσκεστε σε αναζήτηση τραγουδιστή, υπάρχει και η φήμη της επανακυκλοφορίας της δουλειάς σας σε βινύλιο.

Η κυκλοφορία αυτή θα γίνει κάποια στιγμή  πριν ή μετά το καλοκαίρι από την Dead Scarlet, και θα περιλαμβάνει σ' ένα box set τα τέσσερα άλμπουμ ("Lacrimae Christi', "Fell Frozen", "South of No North" και "Rajah") σε δίσκους βινυλίου, καθώς και κάποιο extra υλικό σχετικό με το γκρουπ. Για τα υπόλοιπα, βλέπουμε.

 

Oι South of No North είναι ένα από τα σχήματα στα οποία αναφέρεται το ντοκιμαντέρ "Εδώ δεν υπάρχει άσυλο", που είναι αφιερωμένο στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή του '80 και γυρίζεται αυτό τον καιρό στην Αθήνα.

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε:

Myspace

Dead Scarlet Records/ South of No North

 

 

South of No north Annabelle lee