Συνέντευξη - Simon Bloom

Όταν θέλεις να σκιαγραφήσεις ένα profile του φιλοξενούμενού σου,  αφενός πρέπει να μη διαστρεβλώσεις την εικόνα του καλεσμένου σου, αφετέρου καλείσαι να βρεις και να αναδείξεις τα εντυπωσιακά στοιχεία στην προσωπικότητα του...

Simon Bloom

Όταν βρίσκεσαι στη θέση να θέλεις να σκιαγραφήσεις ένα profile του φιλοξενούμενου σου, προς χάριν των αναγνωστών, αφενός πρέπει να μη διαστρεβλώσεις την εικόνα του καλεσμένου σου, αφετέρου καλείσαι να βρεις και να αναδείξεις τα εντυπωσιακά στοιχεία στην προσωπικότητα του για να κάνεις το ανάγνωσμα πιο ενδιαφέρον.

Στην περίπτωση του Simon Bloom (aka Συμεών Νικολαΐδης) κι ενώ ήμουν καθοδόν για τη συνάντηση μας, σκεφτόμουν ότι υπάρχουν εκατομμύρια ενδιαφέροντα θέματα τα οποία θα μπορούσαμε να συζητήσουμε, όμως αναλογίστηκα ότι το έργο του από μόνο του ήταν ολόκληρο θέμα προς ανάλυση: Δισκογραφημένος μουσικός, ήδη κυκλοφορεί το τρίτο του album 'Hazy Moon', εδώ και μερικές ημέρες, από το δικό του label "Restless Wind" το οποίο ηχογραφήθηκε στο δικό του studio "Shakti". Θέλω να πω ότι ένας άνθρωπος, που στη δημιουργική ηλικία μεταξύ 30-40, έχει φτάσει να ολοκληρώσει τη διαδικασία παραγωγής καλλιτεχνικού προϊόντος, από τη σύλληψη της σύνθεσης, μέχρι την τελική διάθεση στο λιανικό εμπόριο, δεν έχει ανάγκη από καμιά διαδικασία εντυπωσιασμού.

Παρέμενε λοιπόν, μόνη προσπάθεια μου, να μην παραποιήσω την εικόνα του, παρασυρμένη από το προσωπικό κριτήριο.

Με υποδέχτηκε στα γραφεία της "Restless Wind" στην πλάκα μια ηλιόλουστη μέρα, με όλα τα παράθυρα ανοιχτά και το ανοιξιάτικο αεράκι να μας φτιάχνει τη διάθεση και να μας προδιαθέτει να ανοιχτούμε σε συζήτηση.

 

Έχει περάσει ένας χρόνος από τη λειτουργία της "Restless Wind", πως ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Η ιδέα ξεκίνησε περίπου το 2006, που μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να φτιάξω μια εταιρεία, που θα ασχολείται με παραγωγές και θα βγάζει δίσκους. Η σύσταση της λοιπόν έγινε τότε, αλλά τη χρησιμοποιούσα κυρίως  για θέματα που αφορούσαν το studio, που έχω και όχι τόσο για την προώθηση καλλιτεχνών.

Κάποια στιγμή ήρθαν έτσι τα πράγματα και έμεινα ουσιαστικά χωρίς δισκογραφική εταιρεία ο ίδιος και χωρίς κάποιον να ασχολείται με τις δικές μου μουσικές παραγωγές. Εκτός αυτού και από συζητήσεις, που είχα με άλλους μουσικούς κατάλαβα ότι, αν θέλεις να προχωρήσεις στην Ελλάδα με τη μουσική πρέπει να δημιουργείς μόνος σου καταστάσεις.

 

 

 

Οπότε ξεκίνησες την ιδέα να δημιουργήσεις δισκογραφική εταιρεία, από την ανάγκη να προωθήσεις το δικό σου υλικό;

Άρχισε από την ανάγκη να προωθήσω και δικό μου αλλά και άλλων το υλικό, ωστόσο αυτό δε συνέβη μέχρι πρόσφατα, μέχρι το 2011. Δηλαδή υπήρχε η εταιρεία αλλά ήταν ανενεργή. Ότι συνέβαινε ήταν μέσα στο στούντιο.

Έτσι μαζεύτηκα με κάποιους μουσικούς και φίλους και αποφασίσαμε να αρχίσουμε να  στήνουμε πιο σοβαρά μια δισκογραφική εταιρία για να προωθήσουμε τις μουσικές που μας αρέσουν και αξίζουν να βγουν προς τα έξω.

Τα παιδιά αυτά βοηθήσανε πολύ στο στήσιμο της εταιρίας όπως και στην έκδοση των album που κυκλοφόρησαν από την εταιρία και θα κυκλοφορήσουν. Χωρίς την ομάδα ανθρώπων δεν θα μπορούσε να προχωρήσει η εταιρία και να είναι ενεργή.

 

Στο στούντιο δηλαδή γνώριζες κόσμο, που έκανε παραγωγές μεν, αλλά δεν είχε τρόπο να διοχετεύσει τη μουσική του στην αγορά, άρα σκέφτηκες ότι θα μπορούσες εσύ να ασχοληθείς με αυτό;

Στο στούντιο διαπίστωνα ότι υπήρχε πολύ καλό υλικό. Και ήταν γύρω στο 2008, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι οι Έλληνες μουσικοί έχουν αρχίσει να σκέφτονται διαφορετικά απ' ότι στις προηγούμενες δεκαετίες, έχει ανοίξει πολύ το μυαλό τους και ως προς τον ήχο, που μέχρι τότε για 'μένα ήταν πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα και άρχισαν να βγαίνουν παραγωγές, που ήταν πάρα πολύ αξιόλογες και δυστυχώς δεν έβγαιναν παραέξω.

 

Παρ' όλα αυτά το 2011 είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και για τη δισκογραφία δε το συζητώ είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Δε σε τρόμαζε το γεγονός ότι ξεκινούσες κάτι τότε;

Ακριβώς το 2011, όταν ξεκίνησε τη δραστηριότητα της η εταιρεία, ήταν η εποχή, που όλοι είχαν αρχίσει να αισθάνονται πολύ αρνητικά σχετικά με τη δισκογραφία, αλλά για 'μένα ήταν αυτό που σκεφτόμουν να κάνω τη δεδομένη χρονική στιγμή και δε μπορούσα να το ανακόψω, επειδή οι συνθήκες δεν ήταν πρόσφορες.

Ακούγεται λίγο απλοϊκό, αλλά θεωρώ ότι όταν θέλεις να κάνεις κάτι πρέπει να το κάνεις χωρίς πολύ ανάλυση ειδάλλως θα μείνεις να το σκέφτεσαι και δεν θα προχωρήσεις σε πράξεις ποτέ και θα αναρωτιέσαι στην υπόλοιπη ζωή σου τι θα γινόταν αν το είχες κάνει και γιατί δε μπήκες στη διαδικασία. (watched pot never boils).

 

Ωραία και φτιάχνουμε μια δισκογραφική, με ποιο όραμα; Προωθούμε καλή μουσική, αλλά μέχρι που φτάνουμε;

Αυτό που σκέφτηκα είναι να βρει η εταιρεία καλλιτέχνες, που γουστάρει και της πάνε και να τους προωθήσει με διάφορους τρόπους μέσω video, μέσω live και ένα από τα βασικότερα μελήματα μου είναι να βγει αυτή η μουσική προς τα έξω. Γιατί στο εξωτερικό μπορεί να υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, αλλά υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση, καταξίωση και αποδοχή της καλής μουσικής.

Μου είναι πολύ άμεσο το παράδειγμα των "Liarbirds" που ο ήχος τους στην Ελλάδα ακόμα δε μπορεί να εκτιμηθεί, είναι πολύ αμερικάνικος, αλλά στο εξωτερικό θα τύγχαναν πολύ θερμής υποδοχής. Άρα εγώ θα προσπαθούσα γι αυτές τις μπάντες να ανοίξω μια πόρτα προς τα «έξω», εφόσον το θέλουν. Επειδή δεν αρκεί να κάνεις τις επαφές προς το εξωτερικό, πρέπει να θέλουν και οι μπάντες να κάνουν αυτό το παραπάνω βήμα.

 

Απ' όσα μέλη γκρουπ έχει τύχει να συναντήσω ή έχω συναναστραφεί, οι περισσότεροι έχουν έναν απώτερο στόχο να βγουν προς τα έξω. Στο εξωτερικό όμως δεν υπάρχει καθόλου καχυποψία έναντι του ελληνικού, δηλαδή δε μας αντιμετωπίζουν έχοντας στο μυαλό τους  ότι Ελλάδα σημαίνει «τζατζίκι, μουσακά, συρτάκι»;

Δεν νομίζω. Δεν θα πίστευα ότι στην εποχή μας, άνθρωποι που ασχολούνται σοβαρά με τη μουσική σε ανεξάρτητα labels, θα ασχολούνταν ή θα έβαζαν τέτοιου είδους ταμπέλες. Θεωρώ ότι αν τους αρέσει κάτι, το παίρνουν χωρίς να τους απασχολεί η προέλευση.

 

Και από την άλλη οι ελληνικές μπάντες, παρ' όλο που μπορεί να επιθυμούν να ακουστούν στο εξωτερικό, είναι έτοιμες να ανταπεξέλθουν ως προς αυτό; Πόσο έτοιμοι είναι όλοι να εγκαταλείψουν δουλειές, οικογένειες για να κυνηγήσουν την εκπλήρωση των ονείρων τους;

Αυτός είναι ο μεγάλος ανταγωνισμός των Ελλήνων έναντι των αντίστοιχων γκρουπ στο εξωτερικό. Οπουδήποτε έξω είναι δομημένο το σύστημα στη δισκογραφία, που επιτρέπει στους μουσικούς να κάνουν όλη τη μέρα μουσική, από τα 15 τους χρόνια είναι κάθε μέρα όλη μέρα μέσα στη μουσική.

Οπότε, ο τρόπος που λειτουργούν αυτά τα συστήματα, η τεράστια υποδομή,  βοηθούν τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους και να ασχολούνται  αποκλειστικά με τη μουσική και όχι όπως γίνεται να εδώ να χρειάζονται να βιοπορίζονται από άλλα επαγγέλματα ή δουλεύοντας ως session.

 

Η σκηνή της Ελλάδας «σηκώνει» την ύπαρξη τόσων πολλών συγκροτημάτων ή είμαστε 5 άνθρωποι, που ανακυκλωνόμαστε από live σε live;

Σίγουρα ο πρώτος πυρήνας, που παρακολουθεί αυτή τη σκηνή δεν είναι πάνω από 1000-2000 άτομα, μεταξύ των οποίων πολλοί μουσικοί, που παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ωστόσο δεν είναι απίθανο να διευρυνθεί αυτός ο κύκλος στις 5000-6000 άτομα και έχουν υπάρξει γκρουπ, που τα έχουν καταφέρει. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια πολύ μικρή χώρα, οπότε η αναλογία είναι σχετική.

Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να στερήσουμε τη δημιουργία από κάποιους ανθρώπους, επειδή δεν «χωράμε». Και στις μέρες μας έχει ανέβει το επίπεδο στη μουσική, διαπιστώνω ότι και σε ήχους, που δεν είναι 100% του γούστου μου, είναι πολύ πιο ποιοτικοί απ' ότι ήταν την προηγούμενη δεκαετία.

 

Ποια χαρακτηριστικά είναι αυτά, που θα σε έκαναν να επιλέξεις κάποιο group να βγει υπό το label της "Restless Wind";

Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο... Κάτι να με αγγίζει είτε είναι η μουσική καθαυτή, είτε κάποια φωνητικά, είτε η ενορχήστρωση, μπορεί να είναι οτιδήποτε. Τα τρία group, που έχει αυτή τη στιγμή η εταιρεία, οι Gravitysays_i, οι Moa Bones και οι Liarbirds, είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, ως προς το ύφος, και αναγνώρισα διαφορετικά στοιχεία στο καθένα, τα οποία μου άρεσαν, το μόνο κοινό τους σημείο είναι ότι όλα είναι καλά.

Και έχει να κάνει και λίγο με το γεγονός ότι προσπαθώ να είμαι αρκετά ανοιχτός στα ακούσματα μου ως εκ τούτου να μην προωθούμε μόνο alternative rock, ή μόνο μπαλάντες, αλλά πολλούς διαφορετικούς ήχους γι αυτό ακούμε και πολλά jazz albums, που έρχονται και τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα.

 

Θα μπορούσες να ασχοληθείς ακόμα και με Ελληνόφωνα group;

Προς το παρόν δεν είναι κάτι, που το συζητάμε, αν προκύψει κάτι εξαιρετικό, που θα το θέλουμε όλοι πάρα πολύ ίσως και να το κάνουμε. Δεν είμαι πολύ κοντά σε αυτό, δεν άκουγα ποτέ ελληνική μουσική για να πω ότι έχω επαρκή γνώση ή για να έχω μέτρο σύγκρισης για το τι μπορεί να είναι καλό και τι όχι. Έχω μεγαλώσει με ξένη μουσική, οπότε δεν θα ασχολιόμουν με κάτι που δεν ξέρω.

Αν άκουγα 30αγγλόφωνα κομμάτια ενδεχομένως να έβρισκα 10ενδιαφέροντα ενώ αντίστοιχα αν άκουγα 30ελληνόφωνα ίσως να με άγγιζε μόνο ένα ή κανένα.

 

Θα επενέβαινες στην παραγωγή κάποιων album από συγκροτήματα, που αναλαμβάνεις ή προτιμάς να βλέπεις αυτούσια τη δουλειά τους ως κάτι ολοκληρωμένο;

Είμαι ανοιχτός και στα δύο. Αν επιθυμούν συνεργασία, είμαι διατεθειμένος να την παρέχω, αν όχι μπορούμε να προχωρήσουμε κι έτσι. Εφόσον υπάρχει η δυνατότητα του στούντιο εγώ είμαι ανοιχτός στο αν επιθυμούν να τους κάνω την παραγωγή ή όχι.

 

Το ότι πλέον ασχολείσαι και με τη δισκογραφική εταιρεία, σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα λίγο πιο διαφορετικά απ' ότι αν ήσουν μόνο καλλιτέχνης; Αν σε κάποια δουλειά διακρίνεις καλλιτεχνική αξία, αλλά βλέπεις ότι δεν υπάρχει εμπορικότητα, το φρενάρεις;

Όχι, δεν θα ακολουθούσα ποτέ αυτό το δρόμο. Το να μετράω την εμπορικότητα κάθε album είναι λόγος για να μην φτιάξω εταιρεία. Αν θέλεις να ασχοληθείς με τη μουσική και μάλιστα με τη μουσική, που θεωρείς σωστή, όπως κάνει η "Restless Wind", πρέπει να απαλλαγείς από το άγχος της εμπορικότητας.

Δε μπορεί να λειτουργείς με τρόπο σκέψης που στο επίκεντρο έχει την κατανάλωση, αλλά τη δημιουργία και το τι σου αρέσει, τι μου αρέσει, αλλιώς δεν έχω λόγο να το κάνω. Για 'μένα είναι πολύ απλά τα πράγματα μου αρέσει, τους αρέσει, μας αρέσει, ας το κάνουμε και ότι είναι να γίνει ας γίνει, εμείς θα το προσπαθήσουμε.

 

Ας προσεγγίσουμε τα καλλιτεχνικά μας. Αυτή τη στιγμή κυκλοφόρησες το τρίτο σου album, το "Hazy Moon".

Ναι ευτυχώς ήρθε και πέρασε κι αυτό, τέλεια και πάμε γι άλλα τώρα, έτσι αισθάνομαι.

 

Πόσο καιρό σου πήρε η ολοκλήρωση του album;

Είχα κάνει κάποιες πρώτες ηχογραφήσεις, που κράτησαν 1-2 μήνες και μετά οι δεύτερες ηχογραφήσεις και πιο καθοριστικές, οι οποίες κράτησαν περίπου τρεις μήνες και μετά κάπου άλλο τόσο για να μιξαριστεί.

 

Πως ξεκινάς να γράφεις, σκέφτεσαι ένα concept βάσει του οποίου κινείσαι ή σου έρχεται μια μελωδία και πορεύεσαι, όπως σου βγει.

Σε κάθε album ήταν κάτι διαφορετικό. Αν μιλήσουμε για το "Hazy Moon" ξεκίνησε κάπου γύρω στο 2008, όπου μόνος μου στο computer, το βράδυ έπαιζα κι έγραφα, τραγουδούσα κι έτσι όπως προχωρούσε, δεν είχα κάτι στο μυαλό μου, αλλά διαπίστωνα ότι μιλούσα για τους χαμένους, είτε για κάποιον που χάσαμε από τον θάνατο, είτε για κάποιον που χάσαμε από έρωτα. Οπότε προέκυψε concept περί απώλειας.

 

Σου βγαίνει πρώτα ο στίχος και το ντύνεις με μουσική;

Έγινε σχεδόν παράλληλα, έκανα programming στο logic, έπαιζα ακουστική κιθάρα και αυθόρμητα από πάνω τραγουδούσα. Αυτά που τραγουδούσα είναι και αυτά που τελικώς έγραψα. Δεν άλλαξα τίποτα από αυτά τα οποία εκείνη τη στιγμή ένιωθα και τα οποία δεν ήταν κάποιος στίχος τεχνικά δοσμένος ή δεν υπήρχε κάποιος μπούσουλας.

Απλώς έτσι αισθανόμουν και είπα αυτό είναι. Και ενώ η αρχική μου σκέψη ήταν ότι οι στίχοι πρέπει να φτιαχτούν λιγάκι, πρέπει να γίνουν διορθώσεις σε κάποια σημεία, στο τέλος υπερίσχυσε ότι ήθελα να κρατήσω ακριβώς ότι είχα τραγουδήσει την πρώτη φορά, εκείνα τα βράδια, που περιέγραφαν ακριβώς αυτό που αισθανόμουν.

Και αν θα μπορούσα θα κρατούσα και τα ίδια vocals, από τις πρώτες ηχογραφήσεις, αλλά δυστυχώς δεν είναι αξιοποιήσιμα, επειδή προέρχονται από διάφορες πηγές και ο ήχος θα ήταν κακός. Αλλά όλο το υπόλοιπο το έχω κρατήσει αναλλοίωτο και αυτό είναι κάτι, που δεν έχω ξανακάνει, στο 'Hollow Butterfly' οι στίχοι είναι πιο τεχνικοί, αντίθετα εδώ άφησα το συναίσθημα πιο ελεύθερο.

Γι αυτό και πολλά κομμάτια δεν έχουν chorus. Απλά όλη αυτή τη βάση που υπήρχε θέλησα να την κάνω να ακούγεται καλύτερα και αυτό μου πήρε και τον περισσότερο χρόνο, να ακούγεται η μουσική από πίσω έτσι όπως θα ήθελα να ακούγεται, με τις κατάλληλες χροιές και το feeling, το οποίο έβγαινε εκείνη τη νύχτα.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα έρχονται κάπως από μόνα τους και ο τίτλος και το εξώφυλλο και όλα αυτά είναι συστατικά που δεν τα αναζήτησα, αλλά κάπως μόνα τους δρομολογήθηκαν.

 

Μπορούμε να πούμε ότι με τη μουσική υπάρχει έντονη και η έκθεση συναισθημάτων αλλά λειτουργεί και σαν είδος ψυχανάλυσης;

Ακριβώς. Από τον πρώτο δίσκο ένιωθα ότι αυτού του είδους η δημιουργία είναι ένας τρόπος να βγάζεις συναισθήματα από μέσα σου και να μπορείς να προχωράς παρακάτω. Δεν είναι απλά μουσική στην οποία λες και κάτι, όπου αν αρέσει και στους υπόλοιπους καλώς.

Είναι ότι εξωτερικεύεις κάτι πολύ προσωπικό και υπάρχει μια διαδικασία αυτοκάθαρσης, «τακτοποιείς τα συρτάρια» των εκκρεμοτήτων σου, αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και υπάρχει αποτέλεσμα. Μετά από αυτό προχωράς παρακάτω.

 

Αυτή η «απογύμνωση συναισθημάτων» μπροστά σε ακροατήριο δε σε κάνει να νιώθεις λίγο ευάλωτος και λίγο αμήχανα, για το πώς θα το αποδεκτούν;

Ίσως όχι, επειδή δεν ζητώ την αποδοχή. Δείχνω το πώς νιώθω με τον τρόπο που θα ήθελα να βγει και αν τους αρέσει είναι υπέροχο, αλλά δεν περιμένω την ανταπόκριση. Δεν περιμένω να έχει ο συγκεκριμένος δίσκος την ανταπόκριση, που είχε το "Hollow Butterfly", που ήταν πιο easy listening, αλλά είμαι χαρούμενος, που μπόρεσα να εξωτερικευθώ με το "Hazy Moon", από εκεί και πέρα πως θα καταλήξει, δε με απασχολεί και πάρα πολύ.

 

Η ενορχήστρωση είναι αυτή που δίνει το ύφος στο κομμάτια ως προς τα jazz ή reggae στοιχεία σε αυτό το album;

Υποθέτω ναι η ενορχήστρωση το κάνει αυτό. Μου αρέσουν πολλά είδη μουσικής και πέρα από το συναίσθημα που ήθελα να μεταδώσουν οι στίχοι, ήθελα από τη μουσική να βγουν κάποια δικά μου ακούσματα, τι μου αρέσει, όπως JJ Cale, reggae, jazz, blues γενικά. Ήθελα να τα συμπεριλάβω αυτά τα στοιχεία, χωρίς να γίνει υπερβολικό βάζοντας τα κάτω από μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα.

 

Αντιμετωπίζεις τα live με την ίδια δημιουργική διάθεση, όπως τη σύνθεση των album;

Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα το ένα με το άλλο. Μπορώ να αντιληφθώ ότι κάνεις ένα live για διάφορους λόγους, από το promotion ενός album μέχρι και την επικοινωνία και ανταλλαγή ενέργειας με τον κόσμο, που όμως δεν ξέρω αν αυτοί οι λόγοι με απασχολούν αυτή τη στιγμή. Η προετοιμασία ενός live μου φέρνει πολύ στρες. Από την προσπάθεια να αποδώσω ένα αποτέλεσμα, που έχω στο μυαλό, που είναι πολύ σπάνιο να επιτευχθεί, δεν καταφέρνω να περάσω τόσο καλά.

Κατά καιρούς έχω προσπαθήσει να φτιάξω μια μπάντα, με την οποία να αισθάνομαι καλά μαζί, δυστυχώς δεν τα έχω καταφέρει, γι αυτό αποφεύγω και τις πολλές εμφανίσεις. Όταν είσαι μπάντα όλοι συμμερίζονται τον ίδιο σκοπό, αντίθετα όταν πρόκειται για ένα καλλιτέχνη είναι δύσκολο να βρεις μουσικούς να πιάσουν και το συναίσθημα το οποίο προσπαθείς να περάσεις να το αποδώσουν με τον τρόπο, που το έχεις σκεφτεί.

Και δε μπορείς να ασχολείσαι με τα πάντα και να το κάνεις επιτυχημένα. Οπότε προτίμησα να δώσω προτεραιότητα και να ασχοληθώ με τα υπόλοιπα group της "Restless Wind", παρά με 'μένα.

 

Το ότι ξεκίνησες να ασχολείσαι με τις παραγωγές το στούντιο και όλο το τεχνικό κομμάτι, έχει να κάνει με το ότι μεγάλωσες  μέσα στη συγκεκριμένη οικογένεια και επηρεάστηκες ως προς τον έλεγχο της τελικής απόδοσης του καλλιτεχνικού δημιουργήματος;

Σίγουρα επηρεάστηκα, από την οικογένεια μου, από το γεγονός ότι ακούγαμε μουσική συνέχεια, ξεκινήσαμε με rock 'n' roll και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αρχίζεις τη ζωή σου παρά με rock 'n' roll επειδή σου δίνει τόσο θετικό vibe που σε ανυψώνει.

Είναι εξωστρεφής και ολοκληρωμένη μουσική σε κάνει να θέλεις να χορέψεις να τραγουδήσεις είναι τέλεια. Από εκεί και πέρα ένα από τα group που με ενέπνευσαν είναι οι Beatles και οι ηχογραφήσεις τους, οι οποίες είναι πολύ περίεργες. Τεχνικά λειτουργούσαν πολύ ιδιόμορφα.

Για παράδειγμα έβαζαν όλα τα τύμπανα σε ένα ηχείο δεξιά και μπάσο αριστερά, όλο το ρυθμικό αριστερά και τις φωνές δεξιά γενικά έκαναν πολύ περίεργα πράγματα, που τα έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα. Τότε ήταν που άρχισα να ακούω 60's και 70's και άρχισα να ξεχωρίζω τις χροιές, υπήρχαν οι πολύ μεγάλες μπάντες οι Doors, οι Zeppelin, που είχαν η καθεμιά το δικό της ήχο και με έκαναν από πολύ μικρό να θέλω να ασχοληθώ με αυτό, να γράφω και να πειραματίζομαι με μικρές μπάντες.

Αυτό συνεχίζει μέχρι και σήμερα, υπάρχουν τόσα πράγματα που έχεις να μάθεις, να ασχοληθείς, που ποτέ δεν έχεις την αίσθηση ότι έχεις κατακτήσει όλη τη γνώση αλλά ότι είσαι μόνο στην αρχή.

 

Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να έχεις τον πλήρη έλεγχο είτε έχει να κάνει με παραγωγή, ενορχήστρωση, artwork...

Αυτό ονομάζεται "Control freak" (γελάμε) είναι απαίσιο...

 

Ίσως και όχι, επειδή με αυτό τον τρόπο αναλαμβάνεις την πλήρη ευθύνη του αποτελέσματος.

Ναι μου αρέσει αυτό, όταν κάτι δεν πάει καλά να αναλαμβάνω όλη την ευθύνη και είναι κάτι που μου ενισχύεται όσο περνάει ο καιρός και αυτό μου αρέσει πολύ.

 

Αυτό σημαίνει ότι θα κρατήσεις τη "Restless Wind" σε ένα επίπεδο που θα μπορείς να έχεις τον πλήρη έλεγχο της; Τί θα συμβεί, όταν θα ξεφύγει λόγω μεγέθους από τα όρια, που προλαβαίνεις να δίνεις το προσωπικό στίγμα;

Προς το παρόν με ενδιαφέρει να έχω τον έλεγχο της εταιρείας για να είμαι σίγουρος ότι θα βγαίνουν πράγματα προσεγμένα κι ενδιαφέροντα από εδώ. Αν νιώσω κάποια στιγμή ότι ξεφεύγει από τον έλεγχο ειλικρινά δεν έχω σκεφτεί τι θα γίνει, ή θα το αντιμετωπίσουμε με τους ανθρώπους που την απαρτίζουν, ή θα σταματήσει.

Αλλά δε σκέφτομαι καθόλου υπό αυτό το πρίσμα τώρα, σκέφτομαι ότι υπάρχουν τόσο ωραία πράγματα, μουσικά, που γίνονται ήδη και άλλα τόσα που θα βρούμε στο δρόμο μας,  που είμαι πολύ ενθουσιασμένος.

Γνωρίζοντας ότι από τη φύση του είναι πολύ σεμνός άνθρωπος, χαμηλών τόνων, που δεν περιαυτολογεί, ως εκ τούτου σπάνια μιλάει σε συνεντεύξεις, τον ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο και τη διάθεση, που μας αφιέρωσε για να μας φέρει πιο κοντά στη Restless Wind.

 

Φωτογραφίες συνέντευξης: Θοδωρής Μάρκου

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε:

Official Site

Myspace

Soundcloud

Restless Wind

 

 

Gone Away- Simon Bloom