Συνέντευξη - Παρθενογένεσις (Τάκης Πολυχρονόπουλος)

Οι Παρθενογένεσις δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 1978 και αποτέλεσαν την αφετηρία του punk κινήματος της πόλης...

Παρθενογένεσις

Οι Παρθενογένεσις δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 1978 και αποτέλεσαν την αφετηρία του punk κινήματος της πόλης, χωρίς μάλιστα να έχουν κυκλοφορήσει ούτε ένα δίσκο ως το 1981 που σταμάτησαν, εκπληρώνοντας το μότo “Νο Future”.

---------------

 

Το πρόβλημά μου είναι ότι βαριέμαι εύκολα. Ξεκίνησα να παίζω μουσική πιτσιρικάς στο σχολείο με κάτι γκρουπάκια στη γειτονιά, κάποια στιγμή βρέθηκα σε ένα ροκ γκρουπ στο οποίο ήμουν εγώ και άλλοι δύο -μελλοντικοί- Παρθενογένεσις, ο Γιώργος Μακρίδης (μπάσο) και ο Αλμπέρτος Λεβής (τύμπανα).

Αυτό έγινε στα τέλη του '77 και ένα χρόνο μετά, το φθινόπωρο του '78 βαρεθήκαμε κι αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το «άνοιγμα» ας πούμε · βρήκαμε και τον Κώστα τον Ποθουλάκη, τον κιθαρίστα, κι αποφασίσαμε να φτιάξουμε τους Παρθενογένεσις. Στα τέλη του '79 ήμασταν μόνο εγώ κι ο Γιώργος από το σχήμα αυτό · μπήκε στην κιθάρα ο Τομμι ο Μπουζιάνης, στα τύμπανα ο Χρήστος ο Στολίγκας και ο Βασίλης Παλαιοκώστας στα πλήκτρα.

 

Μετά εγώ συνέχισα μ' ένα πιο πειραματικό σχήμα, τους Forward Music Quintet (FMQ), αλλά κι αυτό το βαρέθηκα γρήγορα. Μετά τον πρώτο δίσκο, "The Mystery of The Dying Species", σταμάτησα. Το μυαλό μου είχε ήδη φύγει από δω και τέλη του '85 εγκατέλειψα την Ελλάδα. Πήγα στην Αγγλία, έμεινα μερικά χρόνια εκεί, δούλεψα και σπούδασα Πολιτική και Οικονομική Ιστορία του 20ου αιώνα και Κοινωνιολογία, Πληροφορική.  Ακόμα τότε δεν υπήρχε το ίντερνετ ήταν ευτύχημα πως είχα πρόσβαση στις βιβλιοθήκες και τις ταινιοθήκες των Πανεπιστημίων.

 

Το γεγονός ότι βρισκόμουν σε μια πόλη με πολύ κόσμο και διαφορετικές κουλτούρες ήταν από μόνο του μια εμπειρία. Ήθελα να ανοίξει το κεφάλι μου όχι τίποτ' άλλο. Μετά δίδαξα Αγγλικά ένα χρόνο στο Παρίσι κι ένα χρόνο στη Φλωρεντία κι επέστρεψα ξανά στο Λονδίνο. Είδα πολλές συναυλίες, έπαιξα και λίγο μουσική εκεί, αλλά γενικά είχα ήδη κουραστεί πολύ με αυτό το θέμα πριν φύγω, μιας και οι Παρθενογένεσις και οι FMQ έτυχε να γνωρίσουν μια σχετική αναγνώριση, γεγονός που μου δημιουργούσε ένα άγχος και μια ευθύνη που με είχε επιβαρύνει πολύ.

 

Όταν ξεκινήσαμε εμείς, η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν πολύ μπερδεμένη. Ήμαστε το πρώτο συγκρότημα που σηματοδότησε το νέο rock ήχο. Είχαμε βαρεθεί το progressive rock και θέλαμε να φτιάξουμε κάτι πιο φρέσκο. Οι γνώσεις μας στη μουσική ήταν περιορισμένες αφού δεν είχαμε σπουδάσει -ως τότε παίζαμε στο σχολείο, σε σχολικά πάρτι, τέτοια πράγματα. Αλλά εμείς θέλαμε να παίζουμε speed, γρήγορο beat χωρίς τη φλυαρία του σολίστα.

Η ευτυχής ή δυστυχής συγκυρία -δεν ξέρω- ήταν ότι αυτό το στυλ έμοιαζε πολύ με το punk που είχε εμφανιστεί λίγα χρόνια πριν στην Αγγλία. Έτσι μας μπήκε η ταμπέλα «punk συγκρότημα» κι εμείς τη δεχτήκαμε, μ' ένα τρόπο την εκμεταλλευτήκαμε. Αυτή ήταν η μόδα κι εδώ και έξω. Όσο κι αν υποστηρίζαμε πως παίζαμε new rock, ντυνόμασταν στο Remember και είχαμε μια punk αισθητική. Κι είχαμε ένα κοινό που ήταν περιθωριακό, ομοφυλόφιλοι, τραβεστί, punks, μας ακολουθούσαν · το καζάνι έβραζε και μαζί μας ήταν όλα εκείνα τα «μικρόβια» που δημιουργούν τα ευγενή ποτά. Τόσο από θέμα του κοινού όσο και της μεταξύ μας σχέσης, δεν παύω να το πιστεύω πως ήταν κάτι μαγικό, κάτι που δε συμβαίνει συχνά.

 

Υπάρχει μια πολύ ωραία λέξη στην ελληνική γλώσσα που η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων υπεραγαπά. Η λέξη αυτή είναι το «μωρό». Σε όποιον και να το πεις, λιγώνεται. Είτε έχει να κάνει με βρέφος είτε με ένα προσφιλές πρόσωπο είτε με μια όμορφη ύπαρξη. Τώρα η πλάκα είναι πως το «μωρό» προ έρχεται από μια λέξη που σημαίνει βλάκας. Μας ταιριάζει νομίζω. Ήμασταν κι εμείς μωρά τότε, 18-19 χρονών.

 

Γράφαμε όλοι στίχους, ο καθένας μόνος του συνήθως, αλλά τη μουσική τη γράφαμε όλοι μαζί μέσα από practice sessions. Τα κομμάτια δουλεύονταν συνέχεια, μπορεί και 15 μήνες, σε κάθε live ήταν διαφορετικά, κι αυτό το γεγονός δυσκόλευε έτσι κι αλλιώς ένα δισκογραφικό εγχείρημα. Δεν έφερνε ποτέ κανείς κάτι έτοιμο, παίζαμε κι ό,τι βγει -έτσι, λόγω έλλειψης δηλαδή συγκεκριμένου πλάνου, υπήρχαν πολλές διαφωνίες και πολλοί τσακωμοί.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένα περιστατικό που είχε διαδραματιστεί σε συναυλία στο Βόλο, στο γήπεδο της Νίκης. Παίζαμε μαζί με άλλα συγκροτήματα, και λίγο πριν έρθει η σειρά μας, εμείς ήμασταν πίσω απ' το stage και πλακωνόμασταν μεταξύ μας για τη σειρά των κομματιών. Ανεβήκαμε όμως πάνω μετά από λίγο κι έγινε χαμός, πραγματικός χαμός. Πρέπει να είχε 4-5 χιλιάδες κόσμο.

 

Είχαμε καμιά εικοσαριά κομμάτια δικά μας και δύο διασκευές, το "House of the rising sun" και το "Wild thing". Ξεκινήσαμε τις συναυλίες το 1978 με Κυριακάτικα πρωινά σε κινηματογράφους, τα οποία τα κλείναμε μόνοι μας. Εκείνο που επικρατούσε τότε στο μουσικό κοινό ήταν το rock που έπαιζαν τα κλασικά rock συγκροτήματα.

Το να έχουμε εμείς 60 άτομα μια Κυριακή πρωί σ' έναν κινηματογράφο ήταν άθλος. Το καλό ήταν ότι αποκτήσαμε σύντομα κοινό, μέσα σε 3 μήνες οι 60 έγιναν 300 και μετά 500. Και σκέψου ότι αυτοί οι άνθρωποι μας ακολουθούσαν παντού. Αργότερα έγιναν και μεγάλες συναυλίες, στου Ζωγράφου, στο Σπόρτινγκ, στο Κύτταρο, στο Paranoid στη Βουλιαγμένης και είχαμε κάνει τρεις τέσσερις περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

 

Πριν από τέσσερις μήνες έκανα μια διασκευή του "I will not apologize", των Παρθενογένεσις στην οποία παίζει και ο Βασίλης Παλαιοκώστας και ο Γιώργος Γκιουζέλης. Έχω ξεκινήσει εδώ και κάποιο καιρό ένα ανοιχτό project με το όνομα Theathenai, που δε θέλω να χωράει μόνο μουσική, αλλά και εικαστικά και άλλες τέχνες, θα μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω συνέχεια κάτι καινούργιο ώστε να μην το βαρεθώ.

 

Τότε άκουγα Σπυριδούλα και Σιδηρόπουλο επειδή πήγαινα στην Πλάκα από μικρός, σε κλαμπ όπως το Τίφανις, αλλά επειδή θέλαμε ένα νέο ήχο δεν ακούγαμε πολλά εγχώρια πράγματα. Φυσικά ακούγαμε Pistols, Stranglers, Clash αλλά και Dylan, Stones, Floyd, δεν ήμασταν κολλημένοι με το punk. Άλλος άκουγε Platters, Beatles, άλλος Crosby, Stills, Nash & Young.

Ελληνικά άκουγα μόνο στο σπίτι, ώσπου επαναστάτησα και σταμάτησε αυτός ο εξαναγκασμός · δεν υπήρχε λόγος να είμαι στο σπίτι. Σήμερα είναι αλλιώς τα πράγματα. Από τον καιρό που άπλωσε το θέμα media, βουτάς στη λίμνη των πληροφοριών και χάνεσαι. Πάντα κάτι βρίσκεις όμως, είναι ο ορισμός της λέξης serendipity. Αλλά τώρα πια δεν παίζω punk στον υπολογιστή μου. Άλλα πράγματα ακούω και άλλα ψάχνω.

 

Η αγάπη για τη μουσική δε σταματάει, την έχεις πάντα. Σε πάει όπου θέλει- κι όπου θες κι εσύ βέβαια. Εγώ δεν ήθελα ποτέ να κάνω μουσική για δουλειά. Όταν κάποτε τέθηκε το δίλημμα «γίνεσαι επαγγελματίας ή τα παρατάς», εγώ τα παράτησα. Και συνέχισα να γράφω μόνος μου όλα αυτά τα χρόνια.

 

Σήμερα αν το punk θέλει να γίνει προϊόν, πρέπει να είναι, ας πούμε, στο facebook. Αυτός είναι ο κυρίαρχος τρόπος επικοινωνίας, κι ίσως να είναι αυτός που θες εξαρχής να πολεμήσεις με τη μουσική αυτή. Είναι αντιφατικό. Το marketing και το advertising είναι η χολέρα του 20ου αιώνα. Έχουμε σταματήσει να δίνουμε σημασία στο προϊόν το ίδιο και μας ενδιαφέρει μόνο το πώς αυτό παρουσιάζεται, ο άλλος μπορεί να αυτοκτονήσει επειδή δεν του έκανες like στο post. Αλλά ακόμα και τότε το punk ήταν μόδα χωρίς να το 'χουμε συνειδητοποιήσει.

 

Το θέμα είναι πως δε χρειάζονται ταμπέλες για να κάνεις μουσική. Το κάνεις για να διασκεδάσεις και να περνάς καλά, αυτό κάναμε κι εμείς κι αυτή είναι η ιστορία των Παρθενογένεσις με δυο λόγια. Όταν σταματήσαμε να περνάμε καλά, το κόψαμε. Έχοντας επωμιστεί εμείς το ρόλο του «νονού» του ελληνικού punk, θα έπρεπε να έχουμε πολιτικό στίχο κι αυτό δεν μπορούσε να μας το επιβάλλει μια εταιρεία, ένα περιοδικό ή ένας σπόνσορας.

Έτσι τέλη '80, στις 26 Δεκεμβρίου, παίξαμε σε μια τελευταία μεγάλη συναυλία στο Σπόρτινγκ που είχε διοργανώσει το Remember και μετά έπρεπε να πάρουμε αποφάσεις. Αρχές του '81 διαλυθήκαμε. Η παρθενογένεση μεγάλωσε πολύ πιο γρήγορα απ' τους Παρθενογένεσις και τους κατάπιε. Όμως είχαμε ήδη δώσει την κατεύθυνση για το νέο rock ήχο, οπότε η αποστολή είχε επιτευχθεί.

---------------

Οι Παρθενογένεσις (όπως και οι FMQ) είναι μια από τις μπάντες στις οποίες αναφέρεται η ταινία 'Εδώ δεν υπάρχει άσυλο' που είναι αφιερωμένη στην Ελληνική ανεξάρτητη σκηνή της δεκαετίας του '80 και αναμένεται να βγει στις αίθουσες μέσα στο 2012.

 

Φωτογραφίες Συνέντευξης: Νίκος Χανιώτης

 

 

 

Παρθενογένεσις - Bio

Ξεκίνησαν το 1978 ως ροκ συγκρότημα στην Αθήνα, έπειτα όμως προσανατολίστηκαν στο new wave. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν Κώστας Ποθουλάκης κιθάρα, Γιώργος Μακρίδης μπάσο, Αλμπέρτος Λεβής τύμπανα, Τάκης Πολυχρονόπουλος φωνή και Βασίλης Παλαιοκώστας πλήκτρα. Πραγματοποίησαν αρκετές συναυλίες σε κινηματογραφικές αίθουσες κυρίως. 'Οπως λένε όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν την πορεία τους, εντύπωση προκαλούσε η σκηνική τους παρουσία και η πρωτοτυπία τους. Οι πρώτες τους συναυλίες συνοδεύονται από πόλεμο μεταξύ των κλασσικοροκάδων και των εμφανώς λίγοτερων οπαδών του νέου ήχου.

Το '79 που διασκευάσαν σε new wave το "House of the Rising Sun" των "Animals" και το έπαιξαν live, έφευγαν καρέκλες από το κοινό. Το ίδιο συνέβει και όταν σε live στο Σπόρτινγκ, το χειμώνα που δολοφονήθηκε ο John Lennon, αυτοί βγήκαν προκλητικά με λευκά περιβραχιόνια πένθους. Παραυτά η μπάντα συνέχισε να δίνει live, μέχρι το '83 όπου και διαλύθηκαν. Δυστυχώς, η πρώιμη παρουσία τους και οι περιστάσεις δεν τους επέτρεψαν να κάνουν κάποιο δίσκο και έτσι τα μοναδικά κομμάτια τους που διασώθηκαν, είναι από μια πρόβα.
Μετά τη διάλυσή τους ο Ποθουλάκης έπαιξε στους "Reporters", "Villa21", "Headquake" και ο Λεβής στους "Κάκτος", "Scoria", "Slowmotion", "Είλωτες", "Εν Αιθρία" και συνεργάστηκε με τους Λήτη και Αγγελο Σκορδίλη. Ο Πολυχρονόπουλος μαζί με το Μακρίδη έπαιξαν στους "Forwand Music Quintet". Στις 7 Ιουνίου '10, ο Γιώργος "Shaman" Μακρίδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία πενηνταδύο ετών.

PARTHENOGENESIS / House of the rising sun