Συνέντευξη - Νίκος Μπιτζένης (Nikonn, Μikro, Fotonovela)

O Nikonn μιλάει για την μουσική του καριέρα και "τα χώνει" κυριολεκτικά σε ανθρώπους και καταστάσεις σε μια άκρως αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα συνέντευξη...

Nikonn
Μikro
Nikonn
Μikro
Μikro
Fotonovela

O Nikonn, κατά κόσμο Nίκος Μπιτζένης, μιλάει για την μουσική του καριέρα και "τα χώνει" κυριολεκτικά σε ανθρώπους και καταστάσεις σε μια άκρως αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα συνέντευξη. "Let the games begin"... στην "αρένα" της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας...

 

Βρίσκεσαι σε μια περίοδο που ασχολείσαι  με πολλά πράγματα μαζί. Δηλαδή έχουμε το νέο album των Μikro, έχεις το προσωπικό σου album, έχεις τους Fotonovela, το project με τον Γερανιό...

Κάνουμε επίσης παραγωγή στο album των Marsheaux, το οποίο και το θεωρούμε «πολύ αδερφικό» , εννοώ το όλο θέμα Marsheaux.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πότε να περιμένουμε το καινούργιο album των Mikro; Έχει ήδη βγει το single "Hello"...

Ναι, έχει βγει το πρώτο single και την Δευτέρα που μας έρχεται ανεβαίνει και το δεύτερο, το οποίο είναι πολύ φρέσκο...

 

Πώς ονομάζεται;

Λέγεται "Just another day", αγγλικούς στίχους και αυτό... Έχουμε και ελληνόφωνα τραγούδια όμως. Το Fotonovela όπως και τα προσωπικά μου είναι τελείως αγγλόφωνα, ενώ οι Mikro θα έλεγα έχουν μια άλλου είδους σύνδεση με τον ελληνικό στίχο, είμαστε πιο συνδεδεμένοι, οπότε δεν μπορούμε να τους αποκόψουμε τελείως. Παρόλα αυτά δουλεύουμε πάρα πολύ τον αγγλικό στίχο γιατί προσπαθούμε «με νύχια και με δόντια», με όλο μας το «είναι», και με ότι υπάρχει κάτω από την ομπρέλα της εταιρείας μας, της Undo, να κάνουμε κάτι έξω.

Το προσπαθούμε πάρα πολύ, το προσπαθούμε πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Είμαστε στη φάση δηλαδή που είπαμε ότι για δύο χρόνια θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, και από κει και πέρα αν γίνει κάτι , καλώς. Αν δεν γίνει , θα «λουφάξουμε» και θα συνεχίσουμε να κάνουμε μουσικές, τελείως «χομπίστικα», τέτοια φάση.

 

Οπότε το νέο album θα έχει περισσότερο αγγλικούς στίχους, λιγότερο ελληνικούς, και το οποίο θα ονομάζεται;...

Δεν έχουμε βρει ακόμα τίτλο για το album. Για να το πούμε «μπακαλίστικα» όμως, αν θα έχει 12-13 κομμάτια μέσα, θα έχει 3 ελληνόφωνα και τα υπόλοιπα θα είναι αγγλόφωνα.

 

Αν καταλαβαίνω καλά, έτσι όπως πάει η δουλειά στο επόμενο από αυτό που περιμένουμε album, δεν θα υπάρχει κομμάτι με ελληνικό στίχο, ή θα μπορούμε να βρούμε κάποιο, ως b-side σε κάποιο single... Πάντοτε συνδυάζοντας την σκέψη αυτή με αυτό που μου ανέφερες για το εξωτερικό...

Τελικά ίσως δεν έχει και τόσο σημασία, σε τι γλώσσα θα τραγουδήσεις, σημασία έχει πώς δένει όλο αυτό. Για παράδειγμα έχουμε ξεκινήσει κάποια στιγμή να κάνουμε ένα αγγλόφωνο τραγούδι και δοκιμάσαμε και ελληνικό στίχο, και «μας έκατσε καλύτερα» η ελληνόφωνη version. Δηλαδή, δεν θα το πάμε με το ζόρι στον αγγλικό στίχο. Απλά επειδή αυτόν τον καιρό, το βλέπουμε περισσότερο «προς τα έξω», και ταυτόχρονα δουλεύουμε σε πιο φρέσκιες μουσικές φόρμες, «μας κάθεται» πιο πολύ το αγγλικό.

Άλλωστε και η μουσική που ακούμε, το 99%, για να μην πω το 100%, είναι αγγλόφωνη... Ας πούμε δεν μπορώ να ακούσω Εditors σε γαλλικά, πόσο μάλλον σε ελληνικά... λέμε τώρα... Μπορεί και «να κάτσει» όμως στα αυτιά μας σε ένα κομμάτι, «αν κάτσει», θα το κάνουμε. Σημασία έχει το πώς δένει όλο το πράγμα. Επίσης όμως πρέπει να πούμε ότι όταν θες να κάνεις μια προσπάθεια έξω, επειδή αυτή τη στιγμή, καλώς ή κακώς, παγκόσμια γλώσσα είναι τα αγγλικά, θα πρέπει να την κάνεις στα αγγλικά. Τελείωσε.

Αυτή τη στιγμή μιλάμε με ανθρώπους στο εξωτερικό για φεστιβάλ και για δισκογραφία,  και σχεδόν το θεωρούν αστείο να κάτσεις να συζητήσεις μαζί τους για κάτι το οποίο είναι ελληνόφωνο. Δεν υπάρχει ούτε καν στη φαντασία τους κάτι τέτοιο. Εννοείτε γι' αυτούς ότι όποια προσπάθεια γίνει είτε σε επίπεδο δισκογραφίας, είτε σε επίπεδο συναυλιών θα πρέπει να είναι αγγλόφωνο. Οπότε από αυτήν την άποψη και μόνο ο ελληνικός στίχος είναι αποκλεισμένος.

 

Τι σε ανάγκασε να δημιουργήσεις την δική σου εταιρεία;

Το πρωφανές! H μαλακία που τους δέρνει!... Σε όλα τα επίπεδα... , Nikonn

 

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι άλλο τώρα... «Μουσικο-εγκεφαλικά», τι διαφορετικό σου δίνει καθένα από τα μουσικά projects με τα οποία ασχολείσαι; Πώς τα έχεις χωρισμένα;

Δεν είναι χωρισμένα, η απάντηση είναι πιο απλή. Εγώ πάντοτε έγραφα πολύ μουσική, και έτσι πάρα πολύ μουσική μένει απ' έξω, στο συρτάρι. Αν σκεφτείς ότι έχω «δισκογραφημένα», με Mikro, με Νikonn, ή με  Fotonovela, ή με ό,τι άλλο γύρω στα 200 τραγούδια, υπάρχουν από πίσω άλλα δύο χιλιάδες τραγούδια, τα οποία έχουν μείνει. Δηλαδή για κάθε ένα τραγούδι, υπάρχουν από πίσω άλλα δέκα, τα οποία δεν επιλέχθηκαν κατά την διαδικασία διαλογής των τραγουδιών που θα κυκλοφορούσαν.

Αυτό  γιατί δεν γίνεται να τα κυκλοφορήσεις όλα, τι θα γίνει; Τετραπλά album θα βγάζουμε; Δεν γίνεται αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω δηλαδή, και επειδή είμαι πολύγραφος στη μουσική, είναι ότι γράφω συνέχεια, και το σκέφτομαι επί καθημερινής βάσης, έχω πολλές ιδέες... Πολλά είναι «παπαριές», πολλά είναι καλούτσικα, άλλα είναι καλύτερα, όταν έρχεται η διαδικασία και χτίζονται αυτά τα κομμάτια σιγά-σιγά, βλέποντας και ακούγοντας το κομμάτι, είναι σαν να μου φωνάζει το ίδιο το κομμάτι, ότι «εγώ είμαι Νikonn», το άλλο «εγώ είμαι Mikro» και υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία ξεκινάμε να τα χτίσουμε με το Γερανιό και αυτά είναι τα Fotonovela. Oπότε δεν υπάρχει κάποιου είδους διαδικασία, δηλαδή κάθομαι να γράψω Μikro, ή Νikkon κτλ...

 

Σαν "feeling" τι θα σου ικανοποιήσει;.... Αν υπάρχουν διαφορές μπορεί και να μην υπάρχουν βέβαια...

Η διαφορά πιο πολύ είναι πιο πολύ στο ύφος. Ένα κομμάτι ας πούμε που είναι πολύ ατμοσφαιρικό, εγκεφαλικό, «μου φωνάζει» Νikonn, αν κάποιο είναι πιο up- tempo και εξωστρεφές μου «φωνάζει» Mikro. Και ένα το οποίο είναι πιο retro, αυτό «φωνάζει» Fotonovela. Κάπως έτσι πάει... Παρόλα αυτά υπήρξαν πολλές φορές που κατά την διαδικασία της επιλογής κάποια τραγούδια που ήταν να γίνουν Mikro, έγιναν Nikonn, ή και το αντίθετο.

Αυτή την στιγμή να σου πω την αλήθεια σκέφτομαι για ένα καινούργιο project πάλι, στο οποίο θα είμαι πάλι μόνος μου, και αυτό γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν «φωνάζουν» ούτε Mikro, ούτε Νikonn, ούτε Fotonovela. Εδώ να πούμε ότι στην διαδικασία της σύνθεσης για τους Mikro μπορεί να ξεκινάει κάτι από μένα αλλά μετά μπαίνουν και τρία άτομα από πάνω. Δηλαδή αν ξεκινήσει κάτι από μένα σαν άλφα μπορεί να καταλήξει σαν ωμέγα, και αυτό είναι το καλό με του Mikro. To Nikonn από την άλλη είναι καθαρά προσωπικό, δεν μπαίνει κάποιος άλλος.

Στους Fotonovela, υπάρχει και ο Γιώργος, οπότε γίνεται μια ζύμωση, αυτή είναι και η μαγεία. Όσον αφορά την μουσική, πολλοί λένε ότι αυτή είναι δουλειά ενός, άλλοι ότι είναι δουλειά πολλών, εγώ όταν ξεκινάω να γράφω ένα τραγούδι έχω στο μυαλό μου μια εικόνα αυτού του τραγουδιού. Όταν έρχονται μετά κάποιοι άνθρωποι και σου την αλλάζουν αυτή την εικόνα δύο τινά υπάρχουν. Το ένα είναι να μην σου αρέσει αυτή η εικόνα, οπότε εκεί πέρα «πέφτει ξύλο», ας πούμε,  και η άλλη περίπτωση να σου αρέσει αυτή η εικόνα και να πεις καλά είμαστε.

Η μουσική με πολλούς ανθρώπους είναι μια «μάχη», να το πούμε έτσι. Γιατί, κακά τα ψέματα, είναι σαν να ζωγραφίζεις έναν πίνακα, και να έρχεται κάποιος με το πινέλο του και να αρχίσει να κάνει πινελιές... Και λες «κάτσε ρε φίλε», «τι κάνεις;», «εγώ αλλιώς το φανταζόμουν αυτό»... Είναι περίεργη διαδικασία όταν είναι να γράφεις μουσική με πολλά άτομα μαζί. Στους Cure ας πούμε, ο Robert Smith είναι δικτάτορας, λέει στον κιθαρίστα ακριβώς το τί θα παίξει και το πώς, γιατί λέει «έτσι το έχω φανταστεί και αυτό θα γίνει!». Υπάρχουν και άλλα αντίθετα παραδείγματα, από συγκροτήματα που γράφουν όλοι μαζί, που όντως «τζαμάρουνε» πχ. οι Rolling Stones φαίνεται νομίζω ότι είναι μπάντα που γράφει έτσι.

Στους Mikro είμαστε μια μπάντα στην οποία «μάχονται» διαφορετικές ιδέες και στο τέλος ή φτάνουμαι στο σημείο να πούμε ότι το τραγούδι έχει γίνει ωραίο, ή φτάνουμε στο σημείο να πούμε ότι επειδή εμένα δεν μ' άρεσε ή σε κάποιον άλλο δεν άρεσε, φεύγει έξω. Έχουμε απορρίψει πολλά τραγούδια έτσι ...(γέλια)... αλλά αυτό ίσως είναι και το ωραίο των Mikro...

 

Kαι το veto του ενός έχει την ίδια βαρύτητα με το veto του άλλου;

Κοίταξε εξαρτάται από τα επιχειρήματα που θα έχει. Όταν κάνεις μια κουβέντα, δεν θα πεις ένα απλά δεν μ' αρέσει, θα πεις και τον λόγο που δεν σ' αρέσει... Βασικά είμαστε πολύ δημοκρατικοί. Αν και εγώ με το Γιάννη, όταν ξεκινήσαμε τους Mikro, τα πρώτα χρόνια ήμαστε πολύ «αυτοκράτορες» μέσα στην μπάντα, στην πορεία όμως γίναμε πολύ δημοκρατικοί.

Δηλαδή, ένας να ασκήσει veto και πει όχι, τελείωσε. Ίδια βαρύτητα έχει το veto του καθενός. Ίσως και αυτό ήταν αυτό που με οδήγησε να κάνω τα υπόλοιπα project, δηλαδή όταν κατάλαβα ότι ορισμένα πράγματα, όπως τα ήθελα, δεν μπορούσαν να μπουν, και από την άλλη δεν ήθελα να είμαι δικτάτορας και ήθελα οι Mikro να είναι μια συλλογική εργασία, είπα, ότι όταν θέλω να κάνω κάτι όπως ακριβώς το θέλω εγώ, θα κάνω άλλο project. Έτσι ξεκίνησε το Nikonn και  το Fotonovela και έτσι προκύπτει και ένα καινούργιο project που θέλω να κάνω. Αυτό με βοηθάει στο να κρατάω τους Mikro δημοκρατικούς.

 

Τί project θα είναι το καινούργιο;...

Θα  είναι πιο σκοτεινό και πιο άγριο. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που η συνεργασία μαζί τους θα είναι σε επίπεδο φωνητικών, όχι σε επίπεδο δημιουργίας δηλαδή στησίματος των τραγουδιών. Για παράδειγμα είναι μια κοπέλα που γνώρισα στην Σερβία, όταν ήμασταν για το Exit, το φεστιβάλ, η οποία θα βοηθήσει στα φωνητικά σε κάποια τραγούδια.

Υπάρχει  και άλλη μια κοπέλα, αλλά η συνεργασία θα είναι στο επίπεδο των φωνητικών. Δεν θα τους πω πως θα τραγουδήσουν, αλλά το υλικό που θα τραγουδήσουν θα είναι έτοιμο. Δηλαδή, θα είναι έτοιμο το τραγούδι κατά 60-70%, θα πω «πάρτο και τραγούδα!», κάνε ότι θέλεις... Και μετά θα πάρω εγώ τα φωνητικά και θα τα επεξεργαστώ. Η μία κοπέλα είναι αυτή που κάνει τα φωνητικά στο "Moan", τoυ Trentemoller, και μόνο τα φωνητικά της μου έδωσαν το ερέθισμα να κάνω δύο τραγούδια.

 

Ανακοινώσατε και ορισμένες συναυλίες, πρώτα Θεσσαλονίκη αν θυμάμαι καλά...

14 Θεσσαλονίκη, 16 Καστοριά και 29 Αθήνα... Είμαστε σε μία τέτοια φάση τώρα και λόγω του δίσκου, ο οποίος και θα κυκλοφορήσει φαντάζομαι μέχρι τα τέλη Μαΐου, που ξεκινάμε με τα live για να παρουσιάσουμε σιγά-σιγά το καινούργιο υλικό, για να φτάσουμε στο καλοκαίρι που θα κάνουμε μία σειρά συναυλιών με βάση τον καινούργιο δίσκο.

 

Εντός Ελλάδος δηλαδή...

Ναι, το εξωτερικό παίζει πάντα μέχρι να γίνει κάτι...

 

Κάποια Αγγλία ίσως που έχει έλληνες....

Κοίταξε κακώς λέω να πάω στο εξωτερικό.  Το «να πάω στο εξωτερικό» δεν σημαίνει να πάρω τα μπογαλάκια μου και να πάω να παίξω στα bar-ακια στο Camden... Mιλάμε για συναυλίες, πρέπει να σε καλέσουν. Και τι έγινε να πάω στο Camden να παίξω ένα μήνα; To θέμα είναι να έχεις ένα υλικό να το προωθήσεις σωστά στους ανθρώπους που πρέπει να το ακούσουν και μετά να γυρίσουν και να σου πουν, «θέλετε να παίξετε στο τάδε φεστιβάλ;»... Στις τρεις το μεσημέρι! Δεν πειράζει! Δεν είπαμε να σε βάλει στις εννιά το βράδυ, αλλά και στις τρεις θα παίξεις σε 5000 κόσμο! Αλλά για να φτάσεις στο σημείο, να σε φωνάξουν, πρέπει πρώτα να έχεις το υλικό και να το έχεις προωθήσει σωστά για να φτάσει στο αυτί αυτού που αποφασίζει για το ποιος θα παίξει.

Δεν θα ακούσει αυτός Εν Λευκώ για παράδειγμα, ούτε θα έρθει στην Ελλάδα διαβάσει την Αthens Voice. Πρέπει κάπου - κάπως να το ακούσει, ούτε πρόκειται να μπει στο Facebook των Μikro να δει τι κάνουνε οι Μikro! Για να φτάσει στα αυτιά του, υπάρχουν κάποια «κανάλια», αυτά τα «κανάλια» χρειάζεται να φροντίσεις, ή τουλάχιστον όσο μπορείς να χρησιμοποιήσεις έτσι ώστε η πληροφορία να φτάσει στα αυτιά του. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι οι Μikro κάνανε το καινούργιο δίσκο και πάνε στην Αγγλία να κάνουν συναυλίες...

 

Το λέω με την λογική να σας ακούσουν αλλά οπωσδήποτε το βγει η μπάντα «έξω» σημαίνει αυτό που μου περιέγραψες, και αυτό συζητούσαμε πριν...

Καταλαβαίνω πώς το εννοείς... Υπάρχει η λογική «Ναι ρε φίλε, πήγαινε να παίξεις εκεί γιατί ανάμεσα σ΄αυτούς που θα σε δουν μπορεί να υπάρχει και ένας άνθρωπος που θα πει ... «Ωπ, ναι!»... Αλλά πιστεύω είναι πιο απίθανο από το άλλο σενάριο. Και βέβαια είναι και οικονομικό το θέμα. Δηλαδή να κέρδιζα το λαχείο, και το αναφέρω γιατί είναι λεφτά για ξόδεμα, θα μπορούσα να πω «Οκ, μάγκες βγάζουμε τον καινούργιο δίσκο πάμε καθόμαστε τρεις μήνες στο Λονδίνο, γεμίζουμε τα πάντα με καταχωρήσεις, πάμε στο ΒΒC με πληρωμένη διαφήμιση, στο ραδιόφωνο, πάμε εδώ, πάμε εκεί και πληρώνουμε και τέσσερα venue στο Λονδίνο, μεγάλα - καλά, με γαμάτη διαφήμιση, να κάνουμε τέσσερις συναυλίες».... Και όλα φυσικά από την τσέπη μας. Και λες, σε αυτή την περίπτωση ναι, θα το κάνω γιατί μπορεί να βγάλω κάτι καλό.

 

Κάτι άλλο τώρα αλλά σχετικό... Τι σε ανάγκασε να δημιουργήσεις την δική σου εταιρεία;

Το πρωφανές! H μαλακία που τους δέρνει!... Σε όλα τα επίπεδα... Όχι μόνο δηλαδή που ενώ είμαστε στη Warner, αυτοί συζητούσαν ως βασικό θέμα τί θα κάνουν το καινούργιο single μιας ξανθιάς τραγουδίστριας, δεν θυμάμαι πια ήταν αλλά δεν υπάρχει πια στον χάρτη... Αυτό που θέλω να πω είναι .... «Τρέξτε λίγο τα πράγματα ρε γαμώτο!».

Από την άλλη δεν μπορούσα να βλέπω την εκμετάλλευση που υπήρχε. Και όταν βέβαια συμβαίνουν και αυτά τα δύο μαζί είναι ακόμα χειρότερο. Δηλαδή και να μην σε υποστηρίζει ενεργά και με την πρώτη ευκαιρία σε εκμεταλλεύεται στεγνά. Παράδειγμα, εμείς σαν Μikro στη Warner τους δώσαμε οχτώ διαφημίσεις! Δηλαδή έπαιρναν τηλέφωνο από τις διαφημιστικές εταιρείες, επειδή τότε το ραδιόφωνο έπαιζε πάρα πολύ,  και τους έλεγαν πχ. «Θέλουμε για την Cosmote Μikro», «Θέλουμε για την Tim τότε, Mikro», «Θέλουμε για το παγωτό Nιρβάνα Μikro», «...για το χυμό Fanta Μikro», έτσι φτάσαμε τις οχτώ διαφημίσεις.

Εκ των υστέρων μάθαμε, το υποψιαζόμασταν και τότε αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε, ότι κάτω από το τραπέζι αυτοί πήρανε χιλιάδες ευρώ. Παίζανε δεκαχίλιαρα, εικοσαχίλιαρα, τριανταχίλιαρα και εμείς πέρναμε τα αρχίδια μας!... Κανονικά και με τον νόμο!... Και αν το συνδυάσεις ότι αυτός παίρνει λεφτά- αέρα, γιατί αυτό το πράγμα είναι αέρας, και από την άλλη δεν σε «τρέχει» όπως πρέπει... Καταλαβαίνεις...

 

Για να καταλάβουν και οι αναγνώστες καλύτερα... Εκείνοι εκμεταλλεύτηκαν την συμφωνία που είχατε κάνει μαζί κάπως; Με ποιον τρόπο;

Αυτοί εκμεταλλεύτηκαν το συμβόλαιο που υπογράψαμε εμείς σαν μαλάκες, φταίγαμε και εμείς βέβαια.

 

Τι ακριβώς έγινε;... Έτσι ώστε και ο κόσμος να μάθει...

Το συμβόλαιο μας όσον αφορά το synchro, όταν ένα συγκρότημα δίνει ένα τραγούδι για να μπει σε μια διαφήμιση λέγεται synchro, από  το synchronicity, ήταν να παίρνουμε το 9% από το καθαρό 100% και σε μερικές περιπτώσεις αυτό το 9% γινόταν 4,5%. Σκέψου λοιπόν ότι όταν ο άλλος έπαιρνε 30.000 και εμφάνιζε ότι το καθαρό είναι 10.000, τότε εσύ έπαιρνες 450 ευρώ!

 

Πώς το πήρατε είδηση όλο αυτό το σκηνικό;

Aπλά σε κάποια στιγμή είπαμε... «Τι γίνεται εδώ;»... Οι φίλοι μας έλεγαν «Ρε παιδιά, πρέπει να έχετε πολλά λεφτά!»... και έτσι το ψάξαμε μόνοι μας. Όταν είδαμε το συμβόλαιο που έλεγε 9% και 4,5% και ύστερα που βρήκαμε κάποιους ανθρώπους που μας είπαν ότι τα λεφτά που παίζουν στις διαφημίσεις είναι 20-30.000 ευρώ και μετά είδαμε το πόσα χρήματα παίρναμε εμείς... Και όταν έρχεται και ο άλλος και σου λέει «Φιλαράκι, εδώ είναι το συμβόλαιο, να, δεν κρύβουμε τίποτα»... Και όντως ήταν νομοταγής...

Όμως τα μαγειρεύουν μια χαρά άμα θέλουν, το 30.000 μικτά γίνεται εύκολα 10.000 καθαρά, αφού μπορούν να βάλουν πχ. 10.000 ευρώ για promotion ας πούμε ή για το ένα και το άλλο! Χώρια που εμείς ακόμα και τα video clips μόνοι μας τα φτιάχναμε τότε, που θα έπρεπε να πει η εταιρεία, πάρτε 5000 ευρώ και κάντε ένα video clip της προκοπής! Η Warner σαν εταιρεία μας έχει κάνει μόνο δύο video clip, και από τα δύο, το πρώτο ήταν σαν να μας πέταξαν τα ψίχουλα από ένα video clip του Φάμελλου!

Πήγαμε εκεί που γύριζε ένα video clip o Φάμελλος, το 1999, και μας είπαν, «ό,τι φιλμ  περισσέψει από τον Φάμελλο θα σας κάνει ένα γύρισμα ο σκηνοθέτης, και αυτό θα είναι το video clip σας». To φιλμ που περίσσεψε τελικά, ήταν έξι λεπτά... Έκανε δύο μονόπλανα αυτός... Είναι το video clip, "Λάθος κωδικός", με την μπανιέρα. Ήταν σε ένα κολυμβητήριο μέσα, τότε γύρισε ο Φάμελλος  ένα video clip με ένα αυτοκίνητο που πέφτει μέσα στην πισίνα... Το μόνο video clip που έγινε ήταν η "Η άσπρη σοκολάτα".

Από τότε και μετά τα video clip τα κάναμε μόνοι μας. Θέλω να σου πω ότι όταν βλέπεις ότι μία εταιρεία βγάζει λεφτά από σένα, ασχέτως τι έχεις υπογράψει... και δεν σε υποστηρίζει... και λες εντάξει, αφού το λένε τα χαρτιά, οκ, αφού το υπέγραψα εγώ ο μαλάκας, ας πούμε, λες οκ, ας την φάω την πατάτα, εγώ φταίω δεν φταις εσύ... Τουλάχιστον αφού βγάζεις, και βλέπεις ότι «πάει το πράγμα» γιατί δεν ρίχνεις λεφτά σε αυτό ακριβώς; Γιατί δεν επενδύεις; Γιατί αν επένδυε σωστά τότε θα έπαιρνα και εγώ λίγο τα πάνω μου, γιατί εκείνη την εποχή ήμασταν στο όριο... Πήγαιναν πολύ καλά οι συναυλίες, αλλά όποτε προσπαθούσαμε να πάμε στο μεγαλύτερο επίπεδο, τύπου να παίξουμε σε χώρους των τριών χιλιάδων, δεν τα καταφέραμε στις 2-3 προσπάθειες που κάναμε.

Αν το είχαμε καταφέρει και περνούσαμε σ΄αυτό το επίπεδο τότε, θα περνούσαμε και στο ίδιο οικονομικό επίπεδο. Θα είχαμε δηλαδή άλλη ευκαιρία. Η εταιρεία δεν μας βοήθησε στο να πάμε σ' αυτό το επίπεδο. Ήταν τότε που είχαν βγει οι Hi-5... προτίμησαν να ρίξουν τα λεφτά τους σε αυτές...

 

«Ποιότητα»....

... Απ' τις οποίες δεν έβγαλαν ποτέ λεφτά. Και εκεί είναι που τρελαίνεσαι... Ε, μετά πρέπει να είσαι μαλάκας για να ανανεώσεις το συμβόλαιό σου! Οπότε το 2004 που τελείωσε το συμβόλαιό μας σηκωθήκαμε και φύγαμε. Κάναμε την προσπάθεια μας μετά και με την Sony και με την ΕMI, και με την Universal αλλά επειδή και οι άλλες εταιρείες ήταν το ίδιο αρπακτικά, δεν είχαμε άλλη λύση.

 

Ο μουσικός πάντα βγάζει λεφτά από τις συναυλίες, αν εσάς δεν σας προωθούσαν στο να τις κάνετε, και δεν έκαναν και τα υπόλοιπα, πώς θα τα καταφέρνατε δηλαδή ...

Εμείς αυτό το "σπρώξιμο", και το promotion και όσον αφορά το οικονομικό θέλαμε να το χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε έξω. Τότε κάναμε και τις πρώτες μας προσπάθειες... Τότε, το 2000, ήταν που πήγαμε πρώτη φορά  στο Λονδίνο, και κάναμε μια πολύ καλή συναυλία στο Cargo, και είχε μέσα 700 Άγγλους και κανέναν Έλληνα. Ήμασταν από τους λίγους που είχαμε πάει στην Αγγλία τότε και παίξαμε και δεν είχε ούτε έναν Έλληνα μέσα. Οι συναυλίες ,ας πούμε, των ελληνικών συγκροτημάτων στην Αγγλία, όπως τα Ξύλινα Σπαθιά, είχαν πάρα πολλούς Έλληνες και Κύπριους φοιτητές.

Εμείς ήμασταν οι μοναδικοί που δεν είχαμε ούτε έναν Έλληνα, είχε 600-700 Άγγλους μέσα, και θέλαμε να το ξανακάνουμε και να το ξανακάνουμε, αλλά ήθελε λεφτά, αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία... Δεν υπήρχε ας πούμε ο Άγγλος μάνατζερ ή το αγγλικό agency να πει «Α, ναι οι Mikro, ελάτε, να σας πληρώσω εγώ τα μεταφορικά». Η προσπάθεια γινόταν από μας, αλλά έπρεπε να έχουμε λεφτά για την κάνουμε αυτή την προσπάθεια, και για να έχουμε λεφτά έπρεπε να κάνουμε περισσότερες συναυλίες στην Ελλάδα, και για να κάνουμε περισσότερες συναυλίες στην Ελλάδα έπρεπε η εταιρεία να μας κάνει ένα brand, ας πούμε. Γι' αυτό λέω ότι ποτέ, ότι και να μου λένε οι άλλοι, δεν ήταν οι Mikro νούμερο 1 στην Ελλάδα. Φαινόταν έτσι αλλά..

 

Ήσασταν  πρωτοπόροι σε αυτό το είδος πάντως στην Ελλάδα...

Ναι, αλλά αυτό το νούμερο ένα δεν υπήρχε. Εμείς για παράδειγμα, μόνοι μας, όχι σε φεστιβάλ, δεν έχουμε παίξει ποτέ σε πάνω από 1000 άτομα. Σε φεστιβάλ έχουμε παίξει και σε πέντε και σε δεκαπέντε χιλιάδες. Πέρυσι το καλοκαίρι πχ. πήγαμε στο Elevator στην Βουλγαρία, που είχε δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο. Αλλά εδώ, στο «χωριό μας», μόνοι μας να κάνουμε μεγάλη συναυλία, όπως αντίστοιχα έκαναν τα Σπαθιά και μάζευαν 3-4 χιλιάδες, αυτό δεν το κάναμε ποτέ.

Αυτό, από την μία, έγινε γιατί η μουσική μας ήταν πιο ιδιαίτερη, δηλαδή δεν ήταν κάτι το «κιθαριστικό», το οποίο στην Ελλάδα έχει μεγαλύτερη απήχηση... Η μουσική μας ήταν κάτω από την ηλεκτρονική ομπρέλα, αλλά και από την άλλη δεν υπήρχε και η εταιρεία να το «στείλει» αυτό το πράγμα, με πληρωμένες διαφημίσεις με το ένα, με το άλλο...

Τώρα έχεις την Undo. Με ποιο κριτήριο θα διάλεγες να βγάλεις και κάτι διαφορετικό;

Tην εταιρεία ουσιαστικά την κάναμε με το που φύγαμε από την Warner, και αφού είδαμε ότι όλοι είναι αρπαχτικά. Βέβαια είπαμε να κάνουμε το δικό μας label αλλά διανομή μας έκανε η Κλικ, όπως και τώρα την διανομή την κάνει η ΕMI, αλλά η διανομή είναι τελείως ξεχωριστό κομμάτι... Ξεκινήσαμε να κάνουμε την Undo για να βγάζουμε Μikro, και τότε είχε προκύψει και το  Μarsheaux οπότε λέμε ότι έχουμε δύο πράγματα, και  ότι αξίζει για δύο πράγματα να κάνεις μια εταιρεία. Την κάναμε σιγά-σιγά προέκυψαν και άλλα πραγματάκια, κάποιες συλλογές από το εξωτερικό, κάτι συλλογές που κάναμε εμείς, μετά κάτι φίλοι με δικά τους ονόματα, μετά το Nikonn, το Fotonovela, κάναμε του Kωσταντίνου Βήτα το Rolla Scape, δηλαδή μέχρι στιγμής έχουμε 35 κυκλοφορίες.

Την εταιρεία την ξεκινήσαμε για να βγάζουμε δικά μας όμως στην πορεία είπαμε ότι αν κάποιος μας φέρει κάτι και αυτό μας αρέσει, το βγάζουμε. Λειτουργεί τελείως ενστικτωδώς και τελείως απλοϊκά. Αυτή η εταιρεία ποτέ δεν είχε έσοδα, γιατί εμείς με το που ξεκινήσαμε δεν είχαμε τον μηχανισμό, ας πούμε, που είχε η Warner.

Aς πούμε ενώ το τρίτο μας album πούλησε 15.000 αντίτυπα, το τέταρτο πούλησε 4.000, που και πάλι ήταν «άθλος», για ένα μικρό label, το πέμπτο album πούλησε 1000... Είχε ήδη βέβαια αρχίσει να πέφτει η δισκογραφία, με την πειρατεία και αυτά... Και γι' αυτό αυτή η εταιρεία ποτέ δεν είχε κέρδος με την έννοια να είχε κέρδος για να πεις να ρίξεις λεφτά σ' αυτό το πράγμα... Δεν είχαμε λεφτά να πληρώσουμε άνθρωπο να μας κάνει promotion, το κάναμε μόνοι μας, εμείς και εμείς , και μέσω internet βέβαια που ξεκινούσε και εκεί ...  Tότε έβλεπες ότι οι εταιρείες είχαν τρεις ανθρώπους να δουλεύουν το ραδιόφωνο, τρεις τον έντυπο Τύπο.

Παρόλα αυτά  όταν ερχόταν κάτι στα αυτιά μας, που για να φτάσει σε μας ξέρανε ότι εμείς είμαστε ένα label φιλικό, ας το πούμε έτσι... και για να σου δώσω να καταλάβεις ποτέ δεν υπογράψαμε συμβόλαιο με κανέναν, όλα ήταν με το στόμα... με τον λόγο. Κάναμε αυτό το πράγμα, εμείς μπορούμε να στο τυπώσουμε, αλλά δεν μπορούμε να σου πληρώσουμε το studio, θα φέρεις την παραγωγή σου, εμείς θα στο τυπώσουμε και ότι λεφτά βγουν, αφού αφαιρέσουμε τα κόστη τα δικά σου για το studio και τα δικά μας για το τύπωμα, ότι περισσέψει μισά - μισά. Απλά πράγματα τελείως. Και έτσι γίνεται το πράγμα και έτσι συνεχίζει και γίνεται.

 

Ας περάσουμε σε ένα άλλο θέμα. Πώς προβλέπεις να εξελίσσεται η ηλεκτρονική μουσική, από την άποψη του ανθρώπου που ασχολείται και δημιουργεί ηλεκτρονική μουσική. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο dubstep..

Κοίταξε δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, δεν είμαι μέντιουμ (γέλια)... Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Το ατού της ηλεκτρονικής μουσικής είναι ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις όλα τα άλλα είδη μουσική.  Για παράδειγμα ξέρεις ότι στο heavy metal είναι heavy metal μουσική , τέλος. Αντίστοιχα στην jazz ή στο r'n'r... Στην ηλεκτρονική μουσική μπορείς να μπλέξεις ότι μουσική θες. Το σίγουρο είναι ότι η ηλεκτρονική μουσική θα συνεχίσει να υπάρχει όπως και οι άλλες μουσικές.

To πού βρίσκεται τώρα η ηλεκτρονική μουσική μπορούμε να το συζητήσουμε, το πού θα είναι στο μέλλον είπαμε μπορούμε να κάνουμε μόνο εικασίες. Αυτή τη στιγμή η ηλεκτρονική μουσική βρίσκεται σε ένα τέλμα, ίσως μπορούμε να το πούμε αυτό και για την «κιθαριστική» μουσική. Όταν βλέπεις πολλές «κιθαριστικές» μπάντες να φλερτάρουν έντονα με το ηλεκτρονικό στοιχείο είναι σαν να προσπαθούν να βρουν ερεθίσματα...

 

Να το εξελίξουν εννοείς...

Ναι, να ανοίξουν και άλλα παράθυρα να μπουν και άλλες ιδέες μέσα...

 

Το ίδιο βέβαια ισχύει και με την ηλεκτρονική...

Όπως και δανείζονται πλέον. Γενικά αυτός ο δανεισμός έχει «απενοχοποιηθεί». Και καλώς έχει γίνει αυτό. Εμένα μ' αρέσει ας πούμε να βλέπω μπάντες όπως οι Εditors να έχουν περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία. Μ' αρέσει  πάρα πολύ που ο Τhom Yorke το έχει ρίξει στο ηλεκτρονικό. Το ότι δηλαδή θα ασχοληθείς με «ηλεκτρονικά πραγματάκια» δεν σου αποκλείει και τις κιθάρες απλά σου ανοίγει κ άλλα παράθυρα. Το αυστηρό πότε δεν μ' άρεσε.

Γι' αυτό και στους Mikro, και στα άλλα που κάνω, αλλά οι Mikro είναι καλύτερο παράδειγμα, θα δεις ότι η γκάμα είναι τεράστια... Τrip hop, lounge, drum and bass, rock.. δεν μας άρεσε ποτέ αυτό το αυστηρό... Το ότι είμαστε μόνο rock ή μόνο ηλεκτρονικοί. Δηλαδή ότι μας άρεσε το κάναμε, και αυτό μας το έδωσε η ομπρέλα της ηλεκτρονικής μουσικής. Το τέλμα που λέω δεν εννοώ την dubstep, που παρεμπιπτόντως δεν μ' αρέσει, αλλά είναι προσωπικό θέμα αυτό, το λέω όσον αφορά το θέμα της έμπνευσης. Δηλαδή ενώ γίνονται πράγματα και υπάρχει ρεύμα, υπάρχουν οι πιτσιρικάδες που ακούν dubstep , παρόλα αυτά, το βλέπεις, και αυτοί το λένε ακόμα, ότι όλο αυτό είναι λίγο «ανέμπνευστο», ότι είναι πιο πολύ τεχνοκρατικά στημένο αλλά είναι και «ανέμπνευστο».

Ας πούμε οι Prodigy είχαν έμπνευση πολύ στα πρώτα τους, αν ακούσεις 5 dubstep κομμάτια έχεις ακούσει όλη τη σκηνή. Και όσο περισσότερο ακούς... το ίδιο πράγμα. Αυτό σημαίνει έλλειψη έμπνευσης. Ας πούμε την δεκαετία του '80 υπήρχαν 700 μπάντες και 700 διαφορετικά πράγματα. Κάθε μπάντα ήταν διαφορετική. Την δεκαετία του '90 με την έκρηξη της ηλεκτρονικής, Prodigy, Chemical Brothers, Moby, Massive Attack, υπήρχαν 40  μπάντες ηλεκτρονικής μουσικής και όλοι είχαν διαφορετικό ήχο... Ενώ βλέπεις ότι όλα  τα dubstep είναι ένα πράγμα... Εκεί είναι το «ανέμπνευστο» που λέω.

Αλλά πιστεύω ότι θα «σκάσει» κάτι.... Είμαστε σε τέτοια φάση νομίζω.  Δηλαδή είμαστε στη φάση που έχουν βαρεθεί και η dubstep είναι η πρώτη αντίδραση, «ανέμπνευστη», αλλά θα «σκάσει» και η εμπνευσμένη όπου να ναι. Τώρα το αν θα είναι κάτι ηλεκτρονικό ή θα είναι ένα συνονθύλευμα με ότι μπορείς να φανταστείς, αυτό δεν το ξέρουμε...

 

Έγκειται στην δημιουργική φαντασία εκείνου που θα την δημιουργήσει... Κάτι πιο τεχνικό τώρα, πόσο εύκολο είναι να αποδοθεί όλο αυτό live, από πλευράς εξοπλισμού, τεχνικών προδιαγραφών κτλ... Εσύ τι κάνεις;

Όταν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις είναι εύκολο, η δυσκολία είναι στο τεχνικό κομμάτι. Δηλαδή, θέλω να παίξω απλά τα τραγούδια μου, θέλω να γίνω juke box και να παίξω τραγούδια άλλων, θέλω να κάνω τον κόσμο να χορέψει, θέλω να κάνω μία συναυλία που να μιλάνε οι άλλοι για δέκα χρόνια γι αυτήν; Όταν βρεις το τι θες να κάνεις είναι εύκολο, το δύσκολο είναι να το στήσεις όλο αυτό.

Αυτό που θέλαμε να δώσουμε είναι ένας συνδυασμός από το τι ακούς και το τι βλέπεις. Για μένα είναι το όλο ζήτημα οπτικοακουστικό, και αυτό είναι ένα πράγμα που δεν μ' άρεσε στις rock μπάντες, το τι ήταν καθαρά ακουστικό δηλαδή. Οι Pink Floyd για μένα ήταν θεοί επειδή το πέρασαν στο οπτικοακουστικό, ενώ μπορούσαν να το κρατήσουν μόνο στο ακουστικό, που το είχαν ... μην τρελαθούμε... Γιατί όταν πάει ένας σε μια συναυλία βλέπει κιόλας δεν ακούει μόνο αλλιώς θα πάρει το live cd και θα το ακούσει με τα ακουστικά.

Πρέπει να δημιουργήσεις συγκινήσεις και αυτό είναι που μας ενδιαφέρει εμάς. Πώς θα το κάνεις αυτό; Σκέφτεσαι... Ας πούμε εμείς το καλοκαίρι στα live θέλουμε να έχει καινούργια projections και αν μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να τα κάνουμε έτσι και όχι με τον τρόπο που το κάναμε, ψαχνόμαστε δεν έχουμε καταλήξει. Όσον αφορά το στήσιμο της μουσικής, ψάχνουμε να βρούμε drummer,δε θέλουμε να είναι προηχογραφημένη λούπα από κάτω. Αν όμως δεν βρούμε θα έχουμε προηχογραφημένη λούπα... Προσπαθούμε να είμαστε όσο περισσότερο μπορούμε interactive με τον κόσμο. Δεν μ' αρέσει να είμαι πίσω απ' τα πλήκτρα θέλω να βγω μπροστά  και αν μπορώ να έχω ένα i-pad ή ένα keyboard- κι ξέρω εγώ και να παίζω μπροστά στα μάτια του άλλου ή να του πετάξω να παίξει και αυτός ας πούμε, θα το κάνω.

Δεν θέλουμε να έρθει ο άλλος να ακούσει τα είκοσι τραγούδια Mikro, και δύο διασκευές που παίζουμε συνήθως, όχι παραπάνω γιατί δεν είμαστε juke box γιατί έχουμε υλικό και πιστεύουμε σ' αυτό και πιστεύουμε ότι μπορεί να λειτουργήσει. Θέλουμε να φύγει ο άλλος και να πει «ναι, ρε πούστη μου, ήταν ωραία»... Βέβαια είναι και οικονομικό το θέμα, δηλαδή θέλω να κάνω 10 πράγματα και μπορώ να κάνω τα δύο γιατί για να κάνω τα άλλα οχτώ θέλω 10000 που δεν τα έχω, ειδικά σε τέτοιες περιόδους οικονομικής κρίσης. Οπότε εκεί ψάχνεις να βρεις τρόπους να κάνεις πράγματα χωρίς πολλά λεφτά και αυτά  προσπαθείς. Επί μία βδομάδα προσπαθούσαμε να σκεφτούμε πώς μπορεί να γίνει live vj-ing στο projection από τον κόσμο, real time... Βέβαια κατά το παρελθόν πολλοί δεν το σκέφτηκαν έτσι.

Είχαμε μοιράσει κάποια χειριστήρια σε συναυλίες μας που βγάζουν κάποιους συγκεκριμένους ήχους, λειτουργούσαν μέσω blue tooth, και εγώ τα μίξαρα στην σκηνή για να μην γίνει «μπουρδέλο» η κατάσταση... κάποιοι είπαν , έγραψαν, ότι τα gadget-ακια δεν είναι έμπνευση... και ουσιαστικά δεν εκτίμησαν την προσπάθεια αυτή έστω και σαν νεωτερισμό...

 

Mιας και φτάνουμε στο τέλος αυτής της συνέντευξης, ειλικρινά, και με όλη την καλή πρόθεσή μου, σου έχει μείνει κάποιο απωθημένο για όλο αυτό το πράγμα με το εξωτερικό;

Κοίταξε, αυτό που έμεινε ως απωθημένο, και δεν το λέω σαν Νίκος, εκ' μέρους όλων, είναι ότι δεν υπήρξε η αναγνώριση αυτού που κάναμε. Δεν το λέω από την οικονομική πλευρά του πράγματος, το λέω άλλη έννοια. Δηλαδή να πω ότι θα κάνουμε μια συναυλία αύριο, για παράδειγμα και θα έρθουν δύο χιλιάδες άνθρωποι για να σε δουν.

Δεν ξέρω αν μπορώ να το πω σωστά αυτό, είναι δύσκολο βέβαια αυτό ειδικά σε μια χώρα όπως είναι η Ελλάδα, που οι μουσικές της καταβολές είναι άλλες... Δηλαδή από την αρχή ήξερα ότι ασχολούμαι με ένα είδος που δεν θα είχε ιδιαίτερες επιτυχίες σε αυτήν την χώρα, δηλαδή αν ασχολούμαστε με την rock ας πούμε θα με πείραζε περισσότερο... Επειδή ο κόσμος έχει rock καταβολές στην Ελλάδα, δηλαδή βλέπεις ότι πιο κιθαριστικά πράγματα, όπως Πυξ Λαξ - που δεν είναι rock αλλά μπορείς να τους πεις κάπου rock - ή ο Πλιάτσικας ή οι Κατσιμιχαίοι  ή ο Παπακωνσταντίνου... γεμίζουν ακόμη στάδια. Δηλαδή έχουμε ως χώρα rock καταβολές, ενώ ηλεκτρονικές δεν είχαμε ποτέ... Και γι' αυτό δεν με πειράζει πολύ.

Σαν απωθημένο όμως μπορώ να πω αυτό το πράγμα. Το ότι όλο αυτό το πράγμα που κάναμε τόσα χρόνια θα μπορούσε να χαίρει μιας καλύτερης αναγνώρισης. Λάθος είναι αυτό που είπα για την συναυλία, υπό οποιαδήποτε έννοια... δεν ξέρω ποια έννοια μπορεί να είναι αυτή, απλά δεν την νιώθω αυτή την αναγνώριση, δεν την αισθάνομαι με διάφορους τρόπους, με το ότι δεν πούλησα πολλά cd, δεν την αισθάνομαι με το ότι μπορεί να μην γεμίζουμε χώρους όταν κάνουμε συναυλίες, δεν την αισθάνομαι με το ότι όταν κάθεται κάποιος και γράφει μια αναφορά στις μουσικές που πέρασαν από αυτόν τον τόπο δεν αναφέρει Mikro, Nikonn ή δεν αναφέρει Marsheaux ή δεν αναφέρει κάποια πράγματα στα οποία είχαμε συμμετοχή σ' αυτά. Είναι κάτι το οποίο αισθάνομαι ότι έχει περάσει και άφησε ανέπαφο το κοινό.

Με αυτή την έννοια. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως εγώ αυτό αισθάνομαι. Αυτό είναι δηλαδή κάποιο απωθημένο. Και βέβαια πάντοτε αισθάνεσαι ότι ήσουν ένα γεωγραφικό λάθος. Δηλαδή αν έκανα αυτά τα πράγματα το 1995 στο Λονδίνο ή το Βερολίνο αυτή τη στιγμή μπορεί, βάζουμε και ένα μπορεί, να ήμουν αλλιώς.

 

Σε  ευχαριστώ πολύ.

 

Για περισσότερες πληροφορίες:

Official Site (Mikro)

Facebook (Mikro)

My space (Mikro)

Twitter (Mikro)

 

Twitter (Nikonn)

Twitter (Undo Records)

Official Site (Undo Records)

MIKRO-Hello[2013]