Συνέντευξη - Jonathan Kreisberg

Μετά από ένα «καταιγιστικό» τρίωρο σεμινάριο κιθάρας στο Ίδρυμα Μιχ. Κακογιάννης, το allaboutmusic.gr κατάφερε να «απομονώσει» τον σύγχρονο «μάγο της jazz», Jonathan Kreisberg...

Jonathan Kreisberg...and his guitar...

Μετά από ένα «καταιγιστικό» τρίωρο σεμινάριο κιθάρας στο Ίδρυμα Μιχ. Κακογιάννης, το allaboutmusic.gr κατάφερε να «απομονώσει» τον σύγχρονο «μάγο της jazz», Jonathan Kreisberg, σε ένα από τα κεντρικότερα πολυκαταστήματα του κέντρου για τουλάχιστον δύο ώρες... Ακολουθούν τα κυριότερα αποσπάσματα μιας εφ' όλης της ύλης συνέντευξης...

 

 

Jonathan, τι σημαίνει η jazz μουσική για σένα; ... Και ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος για κάποιον να μπει στον «κόσμο της jazz»;  Πιστεύω ότι ,ως είδος, η jazz, ακούγεται πολύ «πιο εύκολα» σε κάποιον που δεν έχει σχέση μ' αυτό το είδος μουσικής, μέσω κάποιου live παρά όταν ακούει μόνος ,σπίτι του. Ποια είναι η γνώμη σου.

Eίναι λίγο δύσκολο να απαντήσω γιατί γνωρίζω πως εγώ «μπήκα» στην jazz. .. Άρα μιλάμε για κάποιον που δεν είναι απαραίτητα μουσικός και απλά ακούει μουσική... Έτσι δεν είναι;

 

Mιλάμε για κάποιον που απλά του αρέσει η μουσική, όχι μουσικό.

Έχεις δίκιο το πρώτο πράγμα που μπορεί να σε εισάγει στην jazz, είναι το live γιατί όταν θα πας να παρακολουθήσεις ένα, θα καθήσεις κάτω... θα ξεκινήσει, θα αισθανθείς όμορφα μ' αυτό που θ' ακούς και μετά θα πεις...owwww... o σαξοφωνίστας «μιλάει» με τον πιανίστα, παίζει κάτι ο ένας , απαντά-συνεχίζει ο άλλος... ενώ παράλληλα ο μπασίστας θα έχει μια «μουσική συζήτηση» με τον drummer... και μετά θα καταλάβεις ότι όλη αυτή η «συζήτηση» είναι αυτό το διαφορετικό που έχει η jazz.

 

Η διαδραστικότητα μεταξύ των μουσικών...

Η διαδραστικότητα... κάθε είδος μουσικής έχει κάτι το μοναδικό, πολλές φορές αυτά μοιράζονται, για παράδειγμα η jazz μουσική έχει πολλά διαφορετικά grooves και διαφορετικούς έντονους ρυθμούς αλλά και η pop μουσική στην δεκαετία του σαράντα είχε έντονους ρυθμούς επίσης. Αυτό είναι ένα παράδειγμα «μοιρασιάς». Η jazz επίσης έχει πολύ όμορφες αρμονίες, το ίδιο έχει και ο Debussy... καταλαβαίνεις; Αλλά η jazz έχει και τα δύο, έχει κάποιους ρυθμούς, οι οποίοι προέρχονται από την Αφρική, έχει κάποια folk στοιχεία, έχει rock στοιχεία, βραζιλιάνικα  και όλα ανακατεύονται μεταξύ τους, και επίσης έχει και αυτές τις μελωδίες που προέρχονται από την κλασική εποχή ή και από τα blues...

Oπότε αυτή είναι η γλώσσα(σ.σ. για την μουσική συζήτηση που ανέφερε προηγουμένως). Είναι όλα εκεί και αυτό είναι το μοναδικό με την jazz. Και ο κόσμος θα ζήσει αυτό ακριβώς. Aλλά αυτό που πρέπει να δει ο κόσμος live είναι αυτή η διάδραση. Γιατί αυτό είναι το μοναδικό στοιχείο στην jazz, κατά κάποιον τρόπο. Και άλλα είδη  μουσικής κάνουν κάτι ανάλογο, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο όπως η jazz.

 

Πιστεύω ότι η jazz είναι η πιο διαδραστική μουσική μεταξύ των μουσικών..

Και γω το ίδιο πιστεύω. Έτσι κάθε βράδυ όταν παίζω, σκέφτομαι... Έπαιξα χθες κάτι που μου άρεσε αλλά μπορεί να θέλω να παίξω πάλι το ίδιο αλλά διαφορετικά...  ή ότι μπορεί να έπαιξα χθες κάτι που μ' άρεσε αλλά θα παίξω σήμερα κάτι τελείως διαφορετικό. Οπότε πάντοτε έχω ιδέες στο μυαλό μου για κάτι που δοκιμάζω να παίξω... και αφού έχω την ιδέα μου ... πάνω που πάω να παίξω, ξαφνικά, ακούς κάτι διαφορετικό από τον drummer, και λες, τώρα πρέπει να τα αλλάξω όλα! Οπότε, εν τέλει,  έχεις ιδέες για σένα αλλά παράλληλα «μιλάς» και στους άλλους μουσικούς. Υπάρχουν πολλά επίπεδα, και μετά έχεις και το κοινό. Και γι αυτό είπα πριν, είναι δύσκολο να μιλήσω σαν μουσικός, γιατί ξέρω πώς μπήκα εγώ «στον κόσμο της jazz».

 

Πώς μπήκες «στον κόσμο της jazz» λοιπόν;

Πάντοτε το έκανα αυτό. Ακόμα και όταν έπαιζα rock, προσπαθούσα να παίξω πιο αυτοσχεδιαστικά, έπαιζα πιο blues, πιο jazz, ακόμα και όταν έπαιζα τρελά rock πράγματα «ανοίγοντας»  συναυλίες του Steve Vai ή οτιδήποτε. Αυτοσχεδίαζα πάντα, δεν τα είχα γραμμένα, όποτε πάντοτε σκεφτόμουνα μ' αυτόν τον τρόπο, και μάθαινα για την jazz. Ήξερα ότι θα οδηγηθώ στην jazz με τον καιρό... έπαιζα κλασική μουσική επίσης, αλλά όταν το έκανα, ένιωθα νευρικός επειδή έπρεπε να είμαι πολύ ακριβής ,χωρίς παρεκκλίσεις, όχι όπως σκεφτόμουν δηλαδή. Πιστεύω ότι έτσι απαντώ και στις δυο ερωτήσεις . Αυτός είναι ο λόγος που «μπήκα» στην jazz αλλά επίσης αυτό είναι το «κάτι» που πρέπει να «ζήσει» κάποιος και να «δει» στην jazz ώστε να μπει στον κόσμο της. Και μετά αυτός που έχει δει αρκετά shows τότε δύο πράγματα συμβαίνουν.

Το ένα είναι ότι καταλαβαίνει πως λειτουργεί,  και το δεύτερο είναι ότι αρχίζει να διαμορφώνει την δική του γνώμη, «δεν μ΄αρέσει αυτό», «οκ», «Δοκίμασε το άλλο», μπορεί να προτιμά μια πιο έντονα επηρεασμένη jazz από τα blues,  μπορεί να προτιμά πιο light ρυθμούς, μπορεί να προτιμά κάτι σαν κ αυτό που κάνω εγώ που συνδυάζει πολλές ιδέες και πιο παραδοσιακή jazz. Υπάρχουν τόσες διαφορετικές υφές στη jazz. Υπάρχουν πολλές επιλογές. Και στη συνεχεία ξεκινάνε να αγοράζουν δίσκους από τους μουσικούς που τους αρέσουν. Eν συνέχεια αρχίζουν να ακούνε και να καταλαβαίνουν, «ααα, αυτό είναι το μπάσο», «αυτό είναι το πιάνο», «αυτά είναι τα τύμπανα», «τα ακούω όταν συνομιλούν μεταξύ τους»,  «σ΄αυτήν την ηχογράφηση τα drums «groov-αρουν»», μιλάμε για το τέλειο groove και όλα τα όργανα αυτοσχεδιάζουν-στην στιγμή τους- , και τα τύμπανα κρατούν τον τάδε ρυθμό , και αυτό είναι groovy. Mπορεί να τους αρέσει αυτό, σε μένα αρέσει αυτό. Ξέρεις υπάρχουν τόσοι πολλοί τύποι jazz, έχει τόσο μεγάλη παράδοση που θα βρεις πράγματα να αγαπήσεις, και μόλις αρχίσεις .... Γίνεται εθιστικό.

 

Υπάρχει κάποιος jazz καλλιτέχνης που σ' αρέσει πάρα πολύ;

Πολλοί απ' αυτούς που κάνουν αυτό που κάνω κ γω. Το σύνολο των μουσικών με τους οποίους συνεργάζομαι στην Νέα Υόρκη ή ακόμα και σε άλλα μέρη του κόσμου. Οι άνθρωποί μας, το πνεύμα μας στη jazz, είναι επηρεασμένο από την μουσική που δημιουργήθηκε στα 60'ς με τις μπάντες του Miles(σ.σ. Davis...  προφανώς!) , με τον Green και τον Herbie, ή αυτά που έκανε ο Coltrane...

Αυτές είναι ορισμένες προφανείς μεγάλες επιρροές, γιατί αυτή η ιδέα έχει να κάνει με το ότι η jazz μπορεί να σε πάει και στα blues και μπορεί να σε πάει και μακριά... στο διάστημα. Αυτό ήταν μια καινούργια ιδέα. Πριν απ' αυτό η jazz σε έκανε να αισθάνεσαι ωραία και ήταν μέσα στα bars, αλλά ο Μiles βρήκε έναν τρόπο, και ο Ηerbie και ο Coltrane εννοείται, να μεταφέρουν την jazz σε μια άλλη διάσταση.

 

Οκ...... "Bitches Brew"....

Aκόμα πιο πριν, "Nefertiti", το οποίο είναι ένα τεράστιo album για μένα, το αγόρασα όταν ήμουν μικρός και είπα... «Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά ταξιδεύω στο διάστημα».... Και αυτή η ιδέα είναι για μένα η μουσική μου... Ακόμα και η ονομασία του album μου "Shadowless" προέρχεται από αυτό το αίσθημα.  Μ' αρέσει η ιδέα ότι η jazz, όπου ξεκίνησε σε κοινωνίες μαύρων στο Νότο στην Αμερική εξελίχθηκε σε μια μουσική που μας ταξίδευε σ' όλο το σύμπαν... Τις ρίζες  της έχει στην Αμερική, έγινε μια έκρηξη σαν το Βig Bang,  και τώρα βρίσκεται παντού γύρω μας.

 

Πιστεύεις ότι έχει καταλήξει να είναι λίγο mainstream μουσική;

Ελπίζω όχι. Ήταν mainstream μουσική στα 40΄ς, στα 30'ς. Τώρα είναι κάπου μεταξύ της folk και της art μουσικής. Δεν είναι pop. Eίναι κάπου μεταξύ της folk και της art. Και μ' αρέσει αυτό, αισθάνομαι άνετα... Γιατί η pop μουσική, ξεκινάει και πάει κάπου, και μετά θα πρέπει να παιχτεί το solo, γιατί όλοι ξέρουν ότι σ' αυτό το σημείο είναι το solo ... αυτό είναι pop γιατί όλοι θέλουν να ακούσουν τα κομμάτια όπως είναι στο δίσκο και θέλουν να παιχτεί έτσι.

Για μένα αυτό είναι και το τέλος του rock'n'roll. Υπάρχει ακόμα καλό rock, αλλά το καλύτερο rock για μένα δημιουργήθηκε όταν το rock ήταν μεταξύ folk και art μουσικής...

 

Οπότε πιστεύω σ΄αρέσουν αρκετά οι Jethro Tull...

Jimi Hendrix, Cream, The Who και οι Βeatles, οι οποίοι ήταν πιο pop...  Αλλά ας μιλήσουμε για τις τρεις πρώτες μπάντες. Kαι στους τρεις, οι drummers ήταν jazz drummers (Mitch Mitchell, Ginger Baker, Keith Moon αντίστοιχα), αυτοσχεδίαζαν όλη την ώρα, το μπάσο το ίδιο... αυτό δεν ήταν τόσο διαφορετικό από την jazz, αυτό ήταν άγρια μουσική, ήταν διαφορετική κάθε νύχτα. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό.

Όταν πηγαίνω για να δω κάποιον να παίζει, είτε έχει να κάνει με κλασική μουσική, είτε έχει να κάνει με έναν rock συνθέτη-κιθαρίστα, τρελαίνομαι! Μ' αρέσει πολύ! Αλλά ικανοποιεί ένα διαφορετικό μέρος μου. Άμα πάω να ακούσω ένα κονσέρτο τσέλου  για παράδειγμα, με σκοτώνει.... Το αγαπώ... αλλά θα ικανοποιήσει ένα διαφορετικό μου κομμάτι αν πάω να δω ένα σπουδαίο μουσικό που θα αυτοσχεδιάζει. Γιατί αυτό που δέχεσαι συμβαίνει μια φορά, μόνο εκείνο το βράδυ. Και αυτό είναι κάτι μοναδικό. Άμα δεις κάποιο συγκρότημα που περιοδεύει, είτε ανήκει στην rock σκηνή, είτε στην κλασσική, θα ακούσεις κάποιες παραλλαγές... Αλλά η μουσική είναι η ίδια.

 

"Έχουμε λίγες μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που ελέγχουν όλο το ραδιόφωνο, όλο το ΜΤV, τους ανήκουν τα πάντα και αυτό που θέλουν είναι να δημιουργήσουν μια γενιά από ανθρώπους που δεν θα περιμένουν πολλά από την μουσική...Και μετά μπορούν να πάρουν έναν άνδρα ή μια γυναίκα, να τους βάλουν στο γυμναστήριο, ή να τους κάνουν κάποια επέμβαση πλαστικής χειρουργικής, να τους κουρδίσουν την φωνή, να βάλουν από πίσω ένα ρυθμό(σ.σ. τραγούδησε τσου-τσου -κα-του-κα) ,με ένα μπουζούκι για «χαλί», ή άμα είμαστε στην Αμερική έχει ένα σαξόφωνο σαν «χαλί» ή έναν ράπερ, και μετά παίρνουν τον γυμνασμένο άνδρα ή την «μπαλκονάτη», βάζουν την φωνή τους στο σωστό τόνο και μετά λένε...ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ ΥΕΑΗΗΗΗΗΗ!!....και εν συνεχεία.... Λεφτά..." Jonathan Kreisberg

 

Πιστεύω ότι όλα είναι τα ίδια. Σε μεγάλες συναυλίες, για παράδειγμα στους DEPECHE MODE, που τους έχω δει 5-6 φορές, ακόμα και αυτά που θα πει ο Dave ανάμεσα στα κομμάτια είναι τα ίδια...

Ναι, οπωσδήποτε. Και βέβαια αν ξέρεις  πολύ καλά τα κομμάτια, υπάρχουν και παραλλαγές. Πιστεύω ότι  υπάρχουν πολλοί τρόποι για την απόδοση ενός πολύ ωραίου κομματιού. Για παράδειγμα ο Frank Sinatra τραγουδούσε το ίδιο κομμάτι διαφορετικά ανα περίοδο, αλλιώς στα 70'ς, αλλιώς στα 30'ς ή στα 40'ς, είναι ένα διαφορετικό πράγμα... αλλά εμένα μ'αρέσουν οι αρχικές του εκτελέσεις .

Οπότε ο τρόπος που κάνουμε τα πράγματα έχει σημασία, αλλά στην jazz δεν ισχύει μόνο αυτό, δηλαδή στον τρόπο που κάνουμε τα πράγματα, είναι και η μουσική αυτή καθαυτή που μ'αυτόν τον τρόπο θα κάνει ένα τελείως διαφορετικό ταξίδι.

 

Να σε ρωτήσω κάτι γι αυτό. Στην jazz πότε το μυαλό σταματάει και πότε αρχίζει το ένστικτο; Στο σεμινάριο σε έβλεπα ότι σκεφτόσουν όταν έπαιζες αλλά από την άλλη....

Ζούσα...(σ.σ. being είπε, συμπληρώνοντας το δικό μου ..thinking )

 

Nαι, ακριβώς. Πες μας μερικά πράγματα γι αυτό.

Γι αυτό ακριβώς μιλούσαμε στο σεμινάριο. Ο jazz μουσικός πρέπει να είναι πολλά πράγματα μαζί, σωστά; Δεν είναι όλα σημαντικά αλλά οι περισσότεροι αγαπημένοι μου jazz μουσικοί είναι πολλά πράγματα μαζί. Είναι συνθέτες, με την έννοια ότι μπορούν να γράφουν τραγούδια, αλλά μπορούν και να γράφουν τραγούδια μπροστά σου, αυτοσχεδιάζοντας. Είναι βιρτουόζοι, γιατί οι περισσότεροι από τους αυτούς «στίβουν το όργανο» τους.

Η μουσική μερικών απ'αυτούς επίσης είναι πολύ «βαθιά», όπως ο Wayne Shorter ή ο Κeith Jarret... είναι «φιλόσοφοι». Οπότε κάποιος πρέπει να είναι «φιλόσοφος», βιρτουόζος, συνθέτης, και φυσικά να μπορεί να αυτοσχεδιάσει, το οποίο είναι όλα τα παραπάνω συνδυασμένα... Πρέπει να δουλέψεις σκληρά σ' αυτά το πράγματα, σ' αυτές τις τεχνικές. Την τεχνική του να είσαι συνθέτης, να μελετάς πολλά είδη μουσικής, αργά, για να καταλαβαίνεις...

 

Για να γίνεις jazz μουσικός...

Οπωσδήποτε η εξάσκηση είναι σημαντική για να φτάσεις κάπου αλλά ο λόγος που κάνεις όλη αυτή την δουλειά, και σκέφτεσαι τόσο πολύ, είναι γιατί όταν φτάσεις στο σημείο που η μουσική ξεκινάει τότε... απλά σταματάς να σκέφτεσαι, απλά το κάνεις. Απλά το βγάζεις από μέσα σου...

 

Δηλαδή αυτόματα.... υπό μία έννοια.

Φυσικά πάντοτε σκεφτόμαστε, αλλά όταν τα καλύτερα συμβαίνουν, λες «συμβαίνει, συμβαίνει», και αυτό ακριβώς γίνεται...

 

...Kαι εν συνεχεία... «you go with the flow»...με μουσικούς όρους. Έτσι δεν είναι;

Μπορεί ή μπορεί να πάω από την αντίθετη κατεύθυνση, για να δούμε τι θα συμβεί... Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Εξαρτάται από αυτό που αισθάνεσαι. Αν έχεις μια μπάντα που πάντοτε όλοι ακολουθούν την ροή τότε μπορεί αυτό να μην δουλέψει... Άμα έχεις δύο μουσικούς που ακολουθούν την ροή, έναν μουσικό που πάει αντίθετα στην ροή και έναν που κινείται γύρω από την ροή, μπορεί έτσι να έχεις κάτι το μοναδικό.

Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Γι'αυτό και διαλέγουμε συγκεκριμένους μουσικούς για τις μπάντες μας, πιο συγκεκριμένα εγώ έχω μουσικούς που έχουν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα από τον δικό μου, και ας μιλήσουμε για μένα και το Will Vinson, οι προσωπικότητές μας είναι η πρώτη γραμμή της μπάντας μας, είμαστε σαν το yin και το yang, είμαστε τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες. Kαι λειτουργεί.... πολλές μεγάλες μπάντες είναι πολύ σημαντικό να έχουν αυτά τα στοιχεία...

 

Τους δίνει ισορροπία....

Βέβαια ναι, ή μπορεί να διαταράξει την ισορροπία καμιά φορά, πράγμα που είναι καλό....

 

Θα σε ρωτήσω τώρα κάτι διαφορετικό. Πριν λίγο καιρό οι DEAD CAN DANCE,στη συναυλία τους στην Αθήνα διασκεύασαν ένα ρεμπέτικο κομμάτι που ονομάζεται "Eιμαι πρεζάκιας". Έκανες και συ κάτι ανάλογο στην συναυλία σου, διασκευάζοντας το "Ζειμπέκικο" του Βαμβακάρη. Τι νομίζεις είναι αυτό που κάνει μπάντες με τελείως διαφορετικούς μουσικούς προσανατολισμούς να θέλουν να διασκευάσουν ρεμπέτικα κομμάτια.

Δεν το ήξερα αυτό... φυσικά και γνωρίζω την μπάντα, όμως θα ήθελα να σε διορθώσω, το κομμάτι δεν είναι του Bαμβακάρη, "ζεϊμπέκικο" είναι το όνομα του ρυθμού και ονόμασα το κομμάτι έτσι... την μελωδία την πήρα από ένα άλλο κομμάτι του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι....

 

Οk...

Πρώτα απ'όλα δεν ήξερα ότι και οι DEAD CAN DANCE έκαναν κάτι ανάλογο. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που μου λες γιατί δεν έχω ακούσει κανέναν άλλον να κάνει κάτι ανάλογο, και γι' αυτό το λόγο το έκανα. Είπα «ακούστε αυτή τη μουσική», αναρτιόμουνα «γιατί δεν παίζουν περισσότεροι αυτού του είδους την μουσική;», όταν το έκανα δεν ήξερα ότι και κάποιος άλλος το έκανε...

 

Ξέρεις αυτή είναι κάπως παλιά μουσική, παιζόταν ας πούμε κατά την διάρκεια των 20΄ς και των 30΄ς, και ήταν απαγορευμένη, επαναστατική μουσική.

To ίδιο συνέβαινε και με την jazz... Πιστεύω ότι δεν αντιγράφηκε πολύ για αρκετούς λόγους. Πρώτα απ'όλα είναι πολύ δύσκολη μουσική. Οι ρεμπέτες μπορούν να καταλάβουν τους ρυθμούς αλλά οι πιο σύγχρονοι, rock μουσικοί έχουν δυσκολία σ'αυτό. Oι περισσότεροι ρυθμοί είναι 9, είναι  7, είναι περίεργοι ρυθμοί και έχουν περίεργες μελωδίες. Δεν ξέρω το κομμάτι που διασκεύασαν οι DEAD CAN DANCE αλλά νομίζω ότι το κομμάτι που διασκεύασα εγώ θα είχαν  πρόβλημα οι περισσότεροι rock μουσικοί να το παίξουν.

 

Είχε νόημα για σένα εννοείς...

Για μένα είχε πολύ νόημα. Όταν το άκουσα είπα, αυτές είναι οι μελωδίες μας, αυτοί είναι σαν τους ρυθμούς μας, αλλά η αρμονία είναι πιο απλή, και είπα τι θα γινόταν αν έπαιρνα αυτό να έβαζα τις αρμονίες μας πάνω του, για να δούμε τι θα γίνει... και ήταν καλό! Θα ήθελα να ξανακάνω κάτι ανάλογο και στο μέλλον αλλά πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει στον μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αυτή τη στιγμή, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά μου ραγίζει την καρδιά να βλέπω να γίνεται εδώ, είναι ότι η μουσική αλλάζει.

Παίρνουν τα χειρότερα κομμάτια από την καινούργια μουσική και προσθέτουν απλά θέματα από παλαιότερη μουσική... πχ παίρνουν ρυθμούς της disco και προσθέτουν μπουζούκι σ'αυτό με μια βλακώδη μελωδία... και αυτό είναι κρίμα. Οπότε αυτό που προσπάθησα εγώ να κάνω είναι να πάρω τα καλύτερα μέρη από την παλιά μουσική και να την περάσω σε ένα καινούργιο τρόπο παιξίματος. Αυτό  χρειαζόμαστε να κάνουν περισσότεροι, αυτό χρειάζονται να κάνουν οι pop μουσικοί, να πάρουν τα καλύτερα μέρη, όπως αυτές τις απίστευτες μελωδίες και αυτούς τους απίστευτους ρυθμούς, και όχι μόνο τον ήχο από το μπουζούκι ....

Γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος απ' όλο αυτό που συμβαίνει και έτσι πρέπει να προσπαθήσουν να διατηρήσουν την μουσική τους ενδιαφέρουσα. Υπάρχει μεγάλο μέρος στην pop μουσική με ενδιαφέρουσες μελωδίες και ρυθμούς, οι BEATLES για παράδειγμα, που έχουν πάμπολλες ενδιαφέρουσες μελωδίες και ρυθμούς,  LED ZEPPELIN,  HENDRIX,  THE DOORS μετά κάτι συνέβη...

 

Marketing.....(γέλια)

Έχεις δίκιο, αυτό που έχουμε σήμερα αποτελεί ένα μεγάλο γεγονός  για τον κόσμο. Έχουμε λίγες μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που ελέγχουν όλο το ραδιόφωνο, όλο το ΜΤV, τους ανήκουν τα πάντα και αυτό που θέλουν είναι να δημιουργήσουν μια γενιά από ανθρώπους που δεν θα περιμένουν πολλά από την μουσική...

Και μετά μπορούν να πάρουν έναν άνδρα ή μια γυναίκα, να τους βάλουν στο γυμναστήριο, ή να τους κάνουν κάποια επέμβαση πλαστικής χειρουργικής, να τους κουρδίσουν την φωνή, να βάλουν από πίσω ένα ρυθμό(σ.σ. τραγούδησε τσου-τσου -κα-του-κα) ,με ένα μπουζούκι για «χαλί», ή άμα είμαστε στην Αμερική έχει ένα σαξόφωνο σαν «χαλί» ή έναν ράπερ, και μετά παίρνουν τον γυμνασμένο άνδρα ή την «μπαλκονάτη», βάζουν την φωνή τους στο σωστό τόνο και μετά λένε...ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ ΥΕΑΗΗΗΗΗΗ!!....και εν συνεχεία.... Λεφτά. Δεν θέλουν να ξέρεις ότι ο Bob Dylan υπάρχει, ή ο Jimi Hendrix... αλλά αυτοί είναι παλιοί ας πάμε σε κάτι καινούργιο...

 

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου... Δεν υπάρχει μουσική παιδεία...

Ας μιλήσουμε για τους RADIOHEAD για παράδειγμα. Οι RADIOHEAD έγιναν γνωστοί με το "Creep", που γι' αυτούς τους τύπους ήταν κάτι σαν ανέκδοτο... βασικά είναι φοβερό κομμάτι, αλλά δεν θα γινόταν τόσο γνωστό να δεν είχε αυτούς τους περίπου ανόητους στίχους.

Ευτυχώς για αυτούς μετά απ'αυτό φανήκαν έξυπνοι και έκαναν φοβερούς δίσκους πριν η δισκογραφική τους «πιάσει», και μετά έβγαζαν τους δικούς τους δίσκους , ήταν η εξαίρεση, και πραγματικά οι RADIOHEAD είναι μεγάλη μπάντα, αλλά οι δισκογραφικές δεν το θέλουν αυτό... δεν τους αρέσουν οι ταλαντούχοι μουσικοί, αλλά αυτό είναι τελείως άλλο θέμα.

 

Ας περάσουμε σε ένα άλλο θέμα τώρα... Έχεις δημιουργήσει ένα «όνομα» αυτή τη στιγμή στον χώρο της jazz, αισθάνεσαι καθόλου αγχωμένος όταν γράφεις τα καινούργια σου τραγούδια;

Όχι καθόλου. Μ'αρέσει πολύ να δημιουργώ καινούργια τραγούδια.

 

Μίλησέ μας για το καινούργιο σου album....

Το καινούργιο μου album το θεωρώ πολύ μοναδικό και αυτό γιατί για πρώτη φορά κάνω ένα cd στο οποίο εκφράζομαι απόλυτα εγώ. Αυτό που εννοώ είναι ό,τι και αν παίζουμε με την μπάντα εκφράζονται πολλές προσωπικότητες μέσα απ'αυτό, και αυτό είναι πολύ καλό, οπότε το να δημιουργώ μόνος μου ένα cd είναι μια πρόκληση και βέβαια ένα πολύ προσωπικό θέμα. Η ιδέα μου γι' αυτό το album προήλθε από το γεγονός ότι όλοι οι μουσικοί λέμε «όταν παίζω σπίτι μου έχω ένα πολύ όμορφο πράγμα, αλλά μετά  το παίζω στη συναυλία, που ναι μεν  είναι cool αλλά είναι διαφορετικό, δεν είναι όπως ακριβώς το δημιούργησα σπίτι μου»...

Οπότε τώρα καθώς μιλάμε για την τεχνολογία, όχι μόνο μπορούμε να φτάσουμε στον κόσμο μέσω websites, όπως το δικό σας, το δικό μου, το facebook κά., αλλά με ένα laptop και μερικά μικρόφωνα μπορείς να ηχογραφήσεις στο σπίτι σου. Αποφάσισα λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να κάνω ένα solo δίσκο μόνο με κιθάρα, όχι overdubs, όχι έξτρα κομμάτια, μόνο μεμονωμένες εκτελέσεις κομματιών... Θα χρησιμοποιήσω διαφορετικές κιθάρες για διαφορετικά τραγούδια και μερικούς ήχους αλλά σε καμία περίπτωση loops ή overdubs. Θα προσπαθήσω «να πιάσω» αυτό που κάνω όταν είμαι στο σπίτι μου όταν μου προκαλέσει ενδιαφέρον μια μουσική ιδέα.

 

Θα έχει δηλαδή και ακουστικά αλλά και ηλεκτρικά μέρη το album;

Kαι τα δύο, αλλά όχι ταυτόχρονα... Θα είναι εκτελέσεις μίας κιθάρας. Βασικά η ιδέα μου ήταν να ακούγομαι λες και είμαι δίπλα στον ακροατή. Το ηχογράφησα με αυτό το σκεπτικό....  Έτσι ακούς τον ενισχυτή στο βάθος αλλά ακούς και τον ήχο των παλλόμενων χορδών της κιθάρας λες και παίζω μπροστά σου. Είναι πολύ ευθύ album και είμαι πολύ ευτυχισμένος με αυτό.

 

Πώς θα ονομάζεται;

Oνομάζεται "One". Μπορώ να σου δείξω και το εξώφυλλο αφού μόλις το έλαβα...(σ.σ. το είδαμε λοιπόν το εξώφυλλο, το σχολιάσαμε... αλλά ανυπομονούμε για το κυρίως πιάτο, το cd δηλαδή!)

 

Φήμες λένε ότι θα διασκευάσεις το Summertime στο νέο σου album, ισχύουν;

Eίναι και αυτό εκεί ανάμεσα σε άλλα... Επίσης υπάρχει και ένα πολύ γνωστό βραζιλιάνικο κομμάτι, το "Ηallelujah" του Leonard Cohen, μερικά δικά μου, και γενικά πολλά διαφορετικά κομμάτια. Είμαι πολύ χαρούμενος για τον τρόπο που ακούγεται πάντως... Ίσως είναι οι καλύτεροι κιθαριστικοί ήχοι που έχω ηχογραφήσει ποτέ..

 

Είμαι σίγουρος γι'αυτό..

Ήθελα να το κάνω και ήμουν πολύ ήρεμος γι' άυτό..

 

Πότε θα κυκλοφορήσει;

Σε ένα μήνα.

 

Από την δική σου εταιρεία;

Nαι, την Νew for Now music.

 

Kαι πώς σκέφτεσαι να «προμοτάρεις» το album; Kανονίζεις κάποιες συναυλίες;... Σκέφτεσαι να ξαναέρθεις στην Ευρώπη;

Δεν ξέρω αν θα κάνω κάποια solo περιοδεία, δεν ξέρω αν θέλω να κάνω κάτι τέτοιο γιατί μ' αρέσει πολύ να παίζω live με την μπάντα μου. Για κάτι τέτοιο θα πρέπει να παίξω σε πολύ συγκεκριμένα μέρη, σχεδόν όπως γίνεται στην κλασική μουσική, σε θέατρα... με ησυχία, δεν είναι μουσική για bars και clubs, δεν θα δουλέψει... Οπότε μπορεί να κάνω κάτι τέτοιο, πάντως η επόμενη περιοδεία μου είναι το Μάρτιο με την μπάντα μου...

 

Με την Αμερική τι γίνεται;

Στην Αμερική έχω κανονίσει κάποιες συναυλίες τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, αλλά η επόμενη ευρωπαϊκή μου περιοδεία είναι τον Μάρτιο.

 

Η συναυλία σου στην Αθήνα ήταν η τελευταία της περιοδείας αυτής. Πού αλλού πήγατε;

Nαι...  πήγαμε στην Φιλανδία, την Σουηδία, την Νορβηγία, την Δανία, την Ελβετία, την Ισπανία, στα Κανάρια νησιά επίσης, στο Ισραήλ...

 

Και ποια ήταν η καλύτερη συναυλία απ'αυτές, σε παρακαλώ μην μου πεις για την Αθήνα...(γέλια)

Δεν μπορώ να πω, γιατί όπως είπαμε πριν για την jazz, είναι πάντοτε διαφορετικά... Έτσι  σ' ένα μέρος μπορεί να είχε πολύ κόσμο, σε κάποιο άλλο να παίξαμε εμείς πολύ καλά, μπορεί κάπου άλλου να παίξαμε τελείως διαφορετικά... Αλλάζεις και είναι συναρπαστικό αυτό.

 

Είσαι ικανοποιημένος απ'ό,τι έγινε στην περιοδεία δηλαδή;

Nαι, οπωσδήποτε...

 

Οπότε για να επανέλθουμε λίγο στο νέο σου album... Tι περιμένεις από αυτό;..Eννοείτε ότι εκφράζεις τον εαυτό σου βέβαια...

Πιστεύω ότι πολλοί θα το βρούνε ενδιαφέρον επειδή ακριβώς παίζω μόνο εγώ χωρίς την μπάντα... το οποίο είναι πολύ ωραίο μεν, αλλά εδώ μιλάμε για κάτι το διαφορετικό. Όταν παίζω κάτι τέτοιο φέρομαι στην κιθάρα με τρόπο διαφορετικό, την βλέπω σαν μικρή ορχήστρα, και πώς μπορώ να δημιουργήσω νέους ήχους... είναι μια αληθινή πρόκληση και ελπίζω να αρέσει στον κόσμο. Ξέρω ότι το ευχαριστήθηκα κάνοντάς το.

 

Να σε ρωτήσω... Υπάρχει κάποιος μουσικός που θα ήθελες να συνεργαστείς μαζί του και δεν το έχεις κάνει ήδη;

Ναι, υπάρχει μία μεγάλη λίστα...

 

Απλά πες μας τους πρώτους δύο....

Για να δούμε ποιος μου έρχεται τώρα στο μυαλό.... ο Chick Corea και ο Jack Dejohnette, γιατί είναι θρύλοι και μεγάλωσα ακούγοντας την μουσική τους....  Νιώθεις αυτό το groove στον Dejohnette..... ο Chick από την άλλη γιατί έχει ένα τόσο γεμάτο- μουσικά  πνεύμα(σ.σ. "such a playfull spirit" είπε)..

 

Λοιπόν, φθάνοντας προς το τέλος αυτής της συνέντευξης θα ήθελα να παίξουμε ένα τύπου παιχνιδάκι... Θα σου λέω ονόματα και θα μου λες τα πρώτα πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό..οκ;

Ok..

 

Αllan Holdsworth...

(σ.σ. μετά από 45 δευτερόλεπτα...) Ένας ποιητής από το διάστημα...

 

Pat Martino...

(σ.σ πάλι μετά από 45 δευτερόλεπτα)...Ένα ευγενές ανθρώπινο ον, με μια  αμαξοστοιχία στο δεξί του χέρι...

 

Gary Moore....

« Α bluesman in a rock'n'roll world»(σ.σ. δεν νομίζω να θέλει μετάφραση αυτό)

 

Ένα τελείως διαφορετικό στυλ ονόματος τώρα, και είμαι πολύ περίεργος γι' αυτό που θα ακούσω, αφού το στυλ σας διαφέρει πολύ.... Yngwie Malmsteen...

Έχω παίξει και μ'αυτόν επίσης (σ.σ. opening act δηλαδή όπως και με τον Steve Morse, τον Steve Vai, κά.)! Είναι προφανές ότι πρόκειται για έναν βιρτουόζο του βιολιού από το 1500μ.Χ που βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσά μας!

 

Και τελευταίο όνομα Paco de Lucia...

Ο Paco είναι εκεί πάνω με τον Holdsworth.... Aυτοί οι άνθρωποι..... Είναι το τέλειο ζωντανό παράδειγμα της fussion και της παράδοσης σε συνδυασμό  με νέες ιδέες....

 

Eυχαριστούμε πολύ Jonathan...

 

 

 

 

Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να ευχαριστησούμε θερμά τα Public Cafe, το ξενοδοχείο New Hotel, καθώς και τα εκπαιδευτικά προγράμματα Guitarfor.

 

 

 

 

Jonathan Kreisberg Group - Twenty-One |2008|