Συνέντευξη - Χωρίς Περιδέραιο (Νίκος Αγγελής)

Οι Χωρίς Περιδέραιο ήταν μια από τις πρώτες new wave μπάντες της ελληνικής σκηνής του '80 και μάλιστα με ελληνικό στίχο...

Νίκος Αγγελής- Χωρίς Περιδέραιο

Οι Χωρίς Περιδέραιο ήταν μια από τις πρώτες new wave μπάντες της ελληνικής σκηνής του '80 και μάλιστα με ελληνικό στίχο. Εμφανίστηκαν το 1983 κι εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς το 1986, αφήνοντας πίσω τους ένα μύθο για ένα συγκρότημα-φάντασμα και φανατικούς ακροατές που περιμένουν με αγωνία μια επανέκδοση.

 

Ονομαστήκαμε Χωρίς Περιδέραιο με αφορμή ένα τραγούδι που είχαμε γράψει, που όμως δεν μπήκε σε κανέναν δίσκο. Το παίζαμε βέβαια στα live. Οι στίχοι μιλούσαν για τα πράγματα που έχουν ουσία και τα άλλα, τα περιττά. Ανάμεσα στα δεύτερα είναι και το περιδέραιο. Σημασία έχει να κοιτάς τα πράγματα όπως είναι ατόφια, χωρίς τα γύρω γύρω. Κι αυτή ήταν ουσιαστικά η φιλοσοφία μας. Το κομμάτι πρέπει να υπάρχει σε κάτι παλιές μπομπίνες που ηχογραφούσαμε τότε τα demo.

 

Στο τέλος του 1982 είχα βάλει μια αγγελία στη Νομική όπου σπούδαζα, αναζητώντας μουσικούς για να φτιάξουμε ένα σχήμα. Εγώ μπορεί να έγραφα τους στίχους και να είχα στο μυαλό μου το πώς θα έπρεπε να είναι το τραγούδι, αλλά με τη μουσική είμαι άσχετος. Έχω κάνει κάποια χρόνια κιθάρα και synthesizer, αλλά είμαι κυρίως αυτοδίδακτος. Όμως είχα την τύχη να ανταποκριθούν στην αγγελία μου ο Κώστας ο Κόλλιας και ο Παντελής Πετρονικολός που ήταν κι οι δυο τους πολύ καλοί μουσικοί. Και λέω τύχη γιατί θα μπορούσαν να έχουν έρθει και να με βρουν οποιοιδήποτε τότε.

 

Δεν παίζαμε ποτέ διασκευές, ούτε ελληνικές ούτε ξένες. Κι εξάλλου θέλαμε τον ελληνικό στίχο, αυτή ήταν η λογική της μπάντας, αφού έγραφα στα ελληνικά. Διάβαζα πολύ υπερρεαλιστές τότε, αν και όχι φανατικά, αλλά ασχολούμουν αρκετά με την ποίηση. Και να πω εδώ ότι δεν έπαιρνα ναρκωτικά -αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί. (γέλια)

 

Η πρώτη μας κυκλοφορία ήταν ένα 7ιντσο που βγήκε το 1983 από την Art Nouveau. Λεγόταν 'Άνωση' και περιείχε ακόμα το τραγούδι 'Το Χρώμα και το Σχήμα'. Μετά από ενάμιση περίπου χρόνο, το 1985, κυκλοφόρησε το πρώτο και τελευταίο μας άλμπουμ που ήταν και η πρώτη κυκλοφορία της ανεξάρτητης τότε εταιρείας Λαιστρυγόνα. Το βινύλιο αυτό ξανακυκλοφόρησε το 2008 από την Ειρκτή. Λεγόταν 'Χορός για Μουσική' και περιείχε το ομώνυμο και άλλα οχτώ κομμάτια.

 

Το πρώτο δισκάκι τέτοιας μουσικής το άκουσα σε ηλικία 15 χρονών σ' ένα σπίτι που με είχαν στείλει μ' ένα πρόγραμμα για αγγλικά, στην Αγγλία. Ήταν το 'Ca Plane Pour Moi' των Plastic Bertrand, γαλλικό punk του '77. Έπαθα πλάκα και άρχισα να ψάχνω new wave και punk γκρουπάκια.

 

Το βασικό μας μέλημα ήταν να γράφουμε τραγούδια, αυτή ήταν κι η μόνη μας φιλοδοξία και όχι να φανούμε κάπως ή κάπου. Έτσι είχαμε μεγάλη παραγωγή. Κάναμε λίγες συναυλίες, αλλά τα τραγούδια μας ήταν πάρα πολλά. Έτσι σε κάθε συναυλία παίζαμε και άλλα τραγούδια, ίσως γι' αυτό δεν έμαθε κανείς κανένα τραγούδι μας (γέλια).Κι ουσιαστικά υπήρξαμε ως μπάντα μόνο για δυόμιση - τρία χρόνια.

 

Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν η έκφραση. Αυτοέκφραση, αυτοεκπροσώπηση, αυτοεκτίμηση -αυτά λέγαμε τότε. Κι αφού δεν είχαμε τραγουδιστή, έκανα εγώ κάτι σαν απαγγελίες. Για μας οι στίχοι είχαν πολύ μεγάλη σημασία κι έτσι το αποτέλεσμα που βγάζαμε δεν έμοιαζε με κάτι που υπήρχε τότε εδώ, κάτι κοντινό στο στυλ αυτό της απαγγελίας το άκουγες τότε μόνο στην Anne Clark.

 

Οι πρώτες συναυλίες έγιναν αρχές του '83 στη Σοφίτα στην Πλάκα. Ήταν από τα πιο γνωστά κλαμπ τότε. Εμείς παίζαμε με ένα synth δικό μου, ένα του Κώστα, μια κιθάρα του Παντελή και ένα rhythm box -ήταν περίεργο τότε να παίζεις μόνο με αυτά τα όργανα. Μετά παίζαμε στον Πήγασο στην Καλλιδρομίου, στο Χύμα στο Χαλάνδρι, σε πολλές συναυλίες πολιτικές μεν αλλά περιφερειακές - δεν είχαμε ποτέ σχέση με κόμματα, ήμασταν αλλεργικοί σ' αυτά. Παίξαμε μερικές φορές στο Κύτταρο με άλλα γκρουπ, με Τρύπες, Αρνάκια, Rehearsed Dreams.

 

Από εκείνη τη σκηνή υπήρχαν πολλά γκρουπ με πολύ καλούς μουσικούς αλλά και με καλό υλικό, που είτε δε βγήκαν ποτέ προς τα έξω ή βγήκαν αλλά χάθηκαν στην πορεία. Ξεχώριζα, ας πούμε, τους Metro Decay. Ήταν δύσκολη εποχή γι' αυτά, ο κόσμος άκουγε ή παλιό rock ή ελληνικά. Αυτό ήταν κάτι που το γνωρίζαμε όταν παίζαμε, πως μπορεί να ακουστούμε μετά από δέκα χρόνια ή ποτέ. Φαντάζεσαι την έκπληξή μου όταν πριν τέσσερα ή πέντε χρόνια πληροφορήθηκα πως στο διαδίκτυο υπάρχουν κομμάτια των Χωρίς Περιδέραιο. Μάλιστα έβαλα να τα ακούσω κι ένιωσα λίγο σαν να ήμουν ένας τρίτος, ήταν πράγματα που είχα να ακούσω χρόνια.

 

Το 1986 σταματήσαμε γιατί έφυγα στη Γαλλία για μεταπτυχιακά, είχε φύγει κι ο Κώστας λίγο πιο πριν. Στο μεταξύ είχαν περάσει από το γκρουπ κι άλλοι μουσικοί, όταν για παράδειγμα ο Παντελής πήγε να παίξει ένα διάστημα με τους Magic de Spell, παίζαμε με το Γιάννη το Ντρενογιάννη (Cpt. Nefos, Anti Troppau Council) στην κιθάρα. Φοβερός μουσικός, έπαιζε αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε παρόλο που είχαμε συνεργαστεί για πολύ λίγο. Ακόμα ο Γιώργος Δρακόπουλος και ο Στέφανος Λαρεντζάκης από τους Moist Device έπαιξαν πλήκτρα και ντραμς αντίστοιχα.

 

Αυτά έγιναν λίγο πριν φύγω για έξω, κι έλεγα μόλις γυρίσω θα συνεχίσουμε. Αλλά η δουλειά τελικά σε βάζει σ' ένα χωνί και δεν ξέρεις πώς να βγεις. Το θέμα είναι πως έγραφα πάντα, και στη Γαλλιά σ' ένα υπόγειο με ένα πιάνο που είχα βρει, αλλά και μετά όταν γύρισα. Σκέφτομαι καμιά φορά πως όλο αυτό το υλικό θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μ' εμένα ή χωρίς εμένα.

 

Οι δίσκοι βγαίνανε σε 300 ή 500 αντίτυπα. Και είχες εκ των πραγμάτων ένα περιορισμένο κοινό. Πριν από λίγα χρόνια που κυκλοφορήσαμε στην Ειρκτή ξανά 500 κομμάτια από το δίσκο, εξαντλήθηκαν μέσα σ' ένα μήνα. Ίσως όλα τα πράγματα με το χρόνο να αποκτούν τη θέση τους -και μιλάω γενικά για εκείνη τη σκηνή.

 

Για πολλά χρόνια αναρωτιόμουν αν έκανα καλά που ασχολήθηκα περισσότερο με τη Νομική παρά με τη Μουσική. Το μόνο που ξέρω είναι πως το αγαπούσα -και το αγαπώ- αυτό το πράγμα πάρα πολύ για να το αφήσω να γίνει επάγγελμα. Να φτάσω δηλαδή σε στιγμές που να αναγκαστώ να κάνω υποχωρήσεις ή εκπτώσεις και βήματα πίσω. Το αποτέλεσμα εξάλλου δείχνει πως πεδίο για τα γκρουπ τότε δεν υπήρχε, αν εξαιρέσεις ας πούμε Λευκή Συμφωνία και Last Drive, οι περισσότερες μπάντες του χώρου είχαν διάρκεια ζωής δύο ή τρία χρόνια.

 

 

Οι Χωρίς περιδέραιο είναι μια από τις μπάντες στις οποίες αναφέρεται η ταινία 'Εδώ δεν υπάρχει άσυλο' που είναι αφιερωμένη στην Ελληνική ανεξάρτητη σκηνή της δεκαετίας του '80 και αναμένεται να βγει στις αίθουσες μέσα στο 2012.

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε:

Myspace

Facebook

Φωτογραφίες Συνέντευξης: Νίκος Χανιώτης

 

 

Χωρίς Περιδέραιο ( Xoris Perideraio ) - 48 Σιωπές