Συνέντευξη - BitterSweet

Λίγο πριν την παρουσίαση του πρώτου άλμπουμ των The BitterSweet με τίτλο "Dancing In The Zoo", ο frontman Νικόλας Αλαβάνος μιλάει στο allaboutmusic.gr για το αγγλόφωνο-ελληνικό ροκ...

The BitterSweet
The BitterSweet

Το όνομα «BitterSweet» απλά σας άρεσε ή δηλώνει και κάτι; (Γιατί το «BitterSweet» των Roxy Music ήταν πολύ μπροστά, ακόμα και για τους Pink Floyd...)

H πρώτη ανάγκη που έπρεπε να καλυφθεί άμεσα ήταν η εύρεση  ενός  ονόματος σε μια περίοδο που είχαμε ξεμείνει από ιδέες, οπότε σε μια αναλαμπή προέκυψε το BitterSweet, που είναι φυσικά και ένα πολυαγαπημένο μου κομμάτι των Roxy Music. Πέρα από αυτό όμως, το ίδιο το «γλυκόπικρο» με την εννοιολογική του αντιφατικότητα, αντίθεση και διττότητα με ενέπνευσε, καθώς ήταν πάντα στόχος μου η σύνθεση μουσικά αντίθετων ρευμάτων και στυλ, σύνθεση που οδηγεί σε ένα αξιοπρόσεκτο μουσικό μόρφωμα, στη δημιουργία μιας νέας μουσικής πρότασης.

Γενικά οι αντιθέσεις, και μάλιστα οι έντονες, ασκούσαν πάντα μια γοητεία πάνω μου και με ενέπνεαν καλλιτεχνικά. Τρέφω έναν ιδιαίτερο θαυμασμό και σεβασμό σε καλλιτέχνες που μπόρεσαν και συνέθεσαν μαεστρικά αντίθετες επιδράσεις και δυνάμεις και δημιούργησαν κάτι εντελώς καινοτόμο. Και, ναι,  σαφώς και το Bitter-Sweet ήταν αιώνες μπροστά απ' την εποχή του!

 

Οι BitterSweet σχηματίστηκαν το 2007. Τα τελευταία 5 χρόνια πόσο άλλαξε το γκρουπ και τι πειραματισμούς κάνατε;

Τις συνθέσεις, μουσικώς και στιχουργικώς, τις υπογράφω εγώ στο γκρουπ. Είναι λοιπόν φυσιολογικό ότι στο πέρας πέντε-έξι ετών (συνθέτω συστηματικά από το 2006, αλλά στο Dancing In The Zoo υπάρχουν και παλιότερες μου συνθέσεις) πολλά μπορούν να αλλάξουν και πολλές νέες επιδράσεις και επιρροές μπορούν να προστεθούν ως νέες δημιουργικές δυνάμεις στην δουλειά σου. Ακόμα μπορεί να προκύψει και μια σχετική αναπροσαρμογή και ανακατεύθυνση των καλλιτεχνικών σου προσανατολισμών.

Ενώ ξεκίνησα ιδιαιτέρως πειραματικά και με μια έμφαση στο πνευματώδες , το φλεγματικό και το βρετανικό αβαν-γκαρντ, με μούσες μου το Canterbury rock-ένα καλλιτεχνικό κίνημα των τελών 60's και των αρχών των 70's που αναμίγνυε την ελεύθερη σκέψη, την αβαν- γκαρντ αισθητική, το black humor, την jazz και την ψυχεδελική rock-,το καλώς εννοούμενο progressive rock και τον Bowie, στην πορεία ξανα-αγάπησα την απλή, πειθαρχημένη και περιεκτική ποπ τραγουδοποιία των Beatles,των Beach Boys και τόσων άλλων.

Kατά την διάρκεια συγγραφής του πρώτου μας άλμπουμ έγινε μια ελαφριά συνθετική στροφή, που του προσδίδει υποθέτω και την ιδιαίτερη αισθητική  του. Υπάρχουν κομμάτια με άκρως πειραματική Canterbury-ψυχεδελική πρόθεση, όπως το ομότιτλο Dancing In The Zoo, και κομμάτια με ξεκάθαρη pop- mod indie κατεύθυνση , όπως το single μας You Don't Want Me Babe. Kατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων σχηματίστηκε και ο βασικός πυρήνας των The BitterSweet- με την σταδιακή προσθήκη στο γκρούπ των Κώστα Κοντονίκα στο μπάσο, Δημήτρη Ρίγκου στα ντραμς και Αντώνη Γκούφα στις κιθάρες . Όταν ως Νικόλας Αλαβάνος μπήκα στο στούντιο στα 2009 ήμουν πρακτικά και ουσιαστικά μόνος... Με τις ιδέες μου και  την συνθετική μου όρεξη στο μάξιμουμ!

 

Το «Dancing in the Zoo» έχει χαρακτηριστεί ως ψυχεδελικό ροκ επηρεασμένο από την αντίστοιχη βρετανική σκηνή. Χρειάζεται  η Ελλάδα ψυχεδέλεια εν μέσω «κρίσης»;

Nαι! Πόση μα πόση ψυχεδέλεια-κυριολεκτικά, μουσικά και στην μεταφορική, κοινωνική έννοια της- χρειάζεται η πατρίδα μας.... Αχ, πάντα χρειαζόταν ένα δυνατό σοκ και, ιδιαίτερα στην παρούσα φάση, θα της έκανα μια  ένεση ψυχεδέλειας σε ισχυρότατες δόσεις! Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, αν δεν είναι «ψυχεδέλεια» αυτό που βιώνουμε, όλο αυτό το γκροτέσκο θέατρο του παραλόγου, τότε πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί   η τρέλα, η  κοινωνική εξαθλίωση και ο γκρεμός πάνω στον οποίο ακροβατούμε; Πίνω στην υγειά της ψυχεδελικής Ελλάδας μας!

Πέρα από την πλάκα, σε αντικειμενικά τόσο δύσκολες περιόδους όπως η τωρινή , χρειάζονται διέξοδοι, διαφυγές και νέες πύλες. Πιστεύω ότι η ψυχεδέλεια- με την εμμονή της στο παραμύθι, την εξερεύνηση και την παιδική αφέλεια-προσφέρει μια....  Ανοίξτε την δική σας Πύλη Ενόρασης λοιπόν!

 

Όταν ζεις σε έναν 'ζωολογικό κήπο', η λύση είναι να χορέψεις (είτε στους ρυθμούς των άλλων είτε στον δικό σου);

Στους ρυθμούς των άλλων χορεύεις ούτως ή άλλως, θέλεις δεν θέλεις, από την ώρα που ξεμυτίζεις στον «μάταιο» τούτο κόσμο. Καθημερινώς  συνειδητοποιείς, με κλιμακούμενο τρόμο, ότι κάποιο άλλοι ορίζουν τη ζωή σου. Μια λύση είναι λοιπόν να στήσεις τον δικό σου χορό, στη δική σου «ζούγκλα», με θαμώνες και συμμέτοχους τα δικά σου "ζώα επιλογής».

Κατ' εμέ χρειάζεται τόλμη, πάθος, όραμα, χιούμορ, φλέγμα και αυτοσαρκασμός... και ένα γκρι φθινοπωρινό ψυχεδελικό βουνό για να στήσεις το δικό σου γλέντι! Υπακούοντας πάντα στη φωνή της ψυχής σου και την μούσα σου. Ο «στόχος» σ' αυτή τη ζωή είναι ένα ακλόνητο κίνητρο και σου δίνει δύναμη και αισιοδοξία για να χορεύεις απερίσπαστος μέχρι τέλους.

 

Καλλιτεχνικά, εμπνέεστε από το βρετανικό χιούμορ. Στην Ελλάδα δυστυχώς  μπορεί να είμαστε πομποί ειρωνείας αλλά συνήθως δεν ανεχόμαστε να είμαστε δέκτες. Τι πρέπει να γίνει ώστε να χαλαρώσουμε και να δεχόμαστε τέτοιου είδους χιούμορ από τους άλλους ή ακόμα και από τα media;

Πολύ- πολύ δύσκολη η απάντηση στο ερώτημα τούτο, γιατί δυστυχώς ο μέσος έλληνας γεννιέται και διαμορφώνεται μέσα από κάποια 'απάλευτα', ακλόνητα «ιδανικά»,  στα οποία περιλαμβάνονται η σοβαροφάνεια, το κυνήγι της καριέρας per se και η επίδειξη μιας συνεχούς κουτοπονηριάς σε όλους τους τομείς.

Που χωρά λοιπόν σε ένα θολό και σχετικά 'ανέμπνευστο' τοπίο σαν και αυτό δέκτης για φλέγμα, χιούμορ και αυτοσαρκασμό; Θα μου έπαιρνε χώρο και πολύ χρόνο για να αναπτύξω τη θεωρία μου, η οποία δεν είναι και ιδιαιτέρως αισιόδοξη ομολογουμένως. Ένα πράγμα μόνο: o έλληνας οφείλει να θυμηθεί από πού προέρχεται, τις ρίζες του πολιτισμού του και τον θησαυρό της πνευματικής του κληρονομιάς και παρακαταθήκης, στον οποίο κάποιοι τον ανάγκασαν να γυρίσει την πλάτη.

Περισσότερο πνεύμα, περισσότερο διάβασμα, περισσότερο χιούμορ και λιγότερη σοβαροφάνεια. Τότε, και μόνο αν πάρουμε τους εαυτούς μας λίγο λιγότερο στα σοβαρά, ίσως να έχει γίνει ένα ελάχιστο βήμα για να βάλουμε λίγο φλέγμα και καλώς εννοούμενη ειρωνεία στις ζωές μας.

 

Στο ντοκιμαντέρ «Approaching of the Hour» για τους Raining Pleasure αναφέρεται ότι δεν υπάρχει αγγλόφωνη ελληνική σκηνή. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη;

Όχι, σαφώς και όχι! Δεν θα ισχυριστώ βεβαίως ότι βιώνουμε την 'Αγγλόφωνη Επανάσταση' στην Ελλάδα, αλλά άποψη μου είναι ότι στην παρούσα φάση το αγγλόφωνο ποπ-ροκ βρίσκεται σε περίοδο ακμής. Όχι μόνο υπάρχει γόνιμο έδαφος και πάμπολλες νέες προτάσεις στον χώρο μας, αλλά νιώθω ότι και ο Έλλην ως ακροατής, είναι έτοιμος και πρόθυμος να δεχτεί και να αφομοιώσει τα μουσικά πονήματα και μηνύματα μας.

Εμείς στο «γλυκόπικρο στρατόπεδο» μας είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από την ανταπόκριση του κόσμου στην πρώτη μας δουλειά. Αν το δούμε και ιστορικά, το αγγλόφωνο κίνημα ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από ups and downs. Ας πούμε, λοιπόν, απλά ότι βρισκόμαστε σε limit up περίοδο. Και σ' αυτό έχουν συμβάλει τα μάλα οι Raining Pleasure με την συνολική προσφορά τους...

 

Μια μέρα σας στο στούντιο: Ποια ήταν η έμπνευση και ποια η διαδικασία ηχογράφησης των τραγουδιών;

Βάζεις στο blender λίγο Bowie και Lou Reed, ανακατεύεις με Beatles και ψυχεδελικούς Floyd, προσθέτεις για καρύκευμα μια δόση από Radiohead, Smiths, Blur, Roxy Music, Camel και Genesis της πρώτης περιόδου και έχεις -στο περίπου- το ηχητικό τοπίο που διαμόρφωσε το πρώτο άλμπουμ... Αλλά φυσικά και προσωπικές εμπειρίες: 'Αγάπη, Απώλεια, Μεγαλείο, η Παντοδύναμη Φύση και το Αδηφάγο Αναρριχητικό Τέρας της Καθημερινότητας , Η Διάθεση για να Συστήσουμε Στο Κοινό Τις Μουσικές Μας Επιρροές' , έπαιξαν τον δικό τους ξεχωριστό ρόλο ως συνθετικοί μέντορες.

Η διαδικασία ηχογράφησης τώρα ήταν ο 'Ορισμός του Ανάποδου': Συνήθως οι μπάντες μπαίνουν σε πλήρη απαρτία στο στούντιο, και είθισται να ξεκινά ηχογράφηση το rhythm section, ο μπασίστας και ο ντράμερ δηλαδή, πάνω στον «ισχυρό ηχητικό βράχο» των οποίων χτίζεται όλο το υπόλοιπο μουσικό οικοδόμημα. Στην δικιά μας περίπτωση λοιπόν μπήκα εντελώς μόνος στο στούντιο και ηχογράφησα πρώτα ακουστική κιθάρα και φωνή, στην πορεία ηχογράφησε ο μπασίστας και τελευταίος ο ντράμερ, ακόμα και μετά τα πνευστά, τα έγχορδα και τα backing vocals! Υπάρχει καλύτερος ορισμός «ανάποδης» ηχογράφησης;

Γενικά η ηχογράφηση ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία, στην οποία καθημερινώς ανακάλυπτα κάτι καινούριο και συναρπαστικό. Ένιωθα ξαμολυμένος σε μια παιδική χαρά ,όπου μπορούσα να αναμίξω και να ανακατέψω τα «παιχνίδια» μου σκανταλιάρικα  κατά το δοκούν. Και μόνο η παλιά καλή  «Μητέρα» μπορούσε να με μαζέψει και να με βάλει σε τάξη αργά τη νύχτα! Και νομίζω ότι όλο αυτό το ανάποδο της διαδικασίας ηχογράφησης- εκεί που είχαμε «κλείσει» φαινομενικά το άλμπουμ, τους εμφάνιζα για πλάκα τρεις νέες ιδέες και τους απέλπιζα- είναι που προσδίδει στο Dancing In The Zoo το ιδιαίτερο μουσικό του ύφος.

Πολλά ευχαριστώ στον ηχολήπτη μας Δημήτρη Ντελή για την ιδιαίτερη υπομονή που επέδειξε σε όλη την διαδικασία και για την αγάπη και το χιούμορ με τα οποία αγκάλιασε το project.  Και φυσικά στον αχώριστο μουσικό σύντροφο, ντράμερ και παραγωγό του Dancing In The Zoo, Δημήτρη Ρίγκο. Και βέβαια σε όσους συνετέλεσαν με το μικρό ή το μεγάλο τους λιθαράκι στη διαμόρφωση του τελικού ηχητικού αποτελέσματος. Δεν είναι και λίγοι!

 

Ποιο θα ήταν για εσάς το ιδανικό line up ενός μουσικού φεστιβάλ;

Blur, Nick Cave, Radiohead, P.J Harvey, Cure , Grandaddy, Morrissey, Iggy Pop, New Model Army, Manic Street Preachers, Floyd μαζί με τον Barrett και τον Wright (να κάνουμε αίτηση στον Ύψιστο) , Genesis της πρώτης περιόδου, Βeach Boys, Byrds, The Jam, Paul McCartney, Raining Pleasure, Τρύπες και φυσικά...The BitterSweet! ( γέλια)

 

5 αγαπημένοι δίσκοι όλων των εποχών..

The Beatles - White Album

Pink Floyd - Piper At The Gates Of Dawn

Blur - Modern - Life Is Rubbish

Genesis - Nursery Cryme

Roxy Music - Roxy Music

 

 

Πώς περνάτε το χρόνο σας στην Αθήνα;

Ονειροπολώντας, οραματιζόμενοι έναν κόσμο πιο ποιητικό και καλλιτεχνικό, διαβάζοντας, συνθέτοντας, δουλεύοντας καθημερινώς, παίζοντας και ακούγοντας πολλή μουσική... Και ετοιμάζοντας το επόμενο γλυκόπικρο βήμα.

 

Τι ετοιμάζετε για την εμφάνισή σας στο Κ44;

Ένα πολύ-event που θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα είναι άκρως ενδιαφέρον, καθώς θα αναμιγνύει την- κομμάτι-κομμάτι -παρουσίαση του Dancing In The Zoo με πολλούς και ικανότατους special guests επί σκηνής, ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό video show , όπου θα απεικονίζονται επί οθόνης τα καλλιτεχνικά- μουσικά ρεύματα, τα κλιπς, τα μουσικά ντοκιμαντέρ και οι ταινίες εποχής που οδηγούν με την 60's,πάντα επίκαιρη ψυχεδελική αισθητική τους το 'Γλυκόπικρο Αστρόπλοιο' μας.

Θα ακολουθήσει  encore με αγαπημένες μας διασκευές και καινούρια  κομμάτια και ένα DJ πάρτι μέχρι τελικής πτώσεως με τη μοναδική καθοδήγηση του Χρήστου Μήλιου και των Fresh And Yellow... Σας περιμένουμε!

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε:

Facebook

Myspace

YouTube

 

Φωτογραφίες: Γιάννης Καραλιόπουλος

THE BITTERSWEET-"YOU DON'T WANT ME BABE"-OFFICIAL CLIP