Iceage w/ Ruined Families @ AN Club - 25/9/2013

Aπογοητευτική η προσέλευση του κοινού σε μια σπουδαία συναυλία

Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Iceage
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families
Ruined Families

Υπήρχε μια σχετική αμηχανία εχθές το βράδυ όταν έφτασα στο An. Πρώτη φορά θυμάμαι να φτάνω την ώρα που κανονικά ανοίγουν οι πόρτες και να μην υπάρχει ψυχή. Από την μία η αντιφασιστική διαδήλωση από την άλλη η κίνηση που πρόεκυψε από αυτήν, οι νύχτες πρεμιέρας την ίδια στιγμή, ήταν δεδομένο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Τα live καθυστέρησαν να ξεκινήσουν αλλά και πάλι το An ήταν μισοάδειο πράγμα ανήκουστο όταν πρόκειται για μια από τις καλύτερες νέες μπάντες που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια (Iceage) και ίσως την καλύτερη ελληνική μπάντα που παίζει εκεί έξω ( Ruined Families). Ακόμα πιο περίεργο όταν μία βδομάδα πριν το An ήταν σχεδόν γεμάτο για τους συμπαθέστατους κατά τ’ άλλα Beach Fossils. Αψυχολόγητο πραγματικά το ελληνικό κοινό.

Λίγο μετά τις 22:30 λοιπόν βγήκαν στην σκηνή οι Ruined Families και απέδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Ο Τάκης Ζωντήρος frontman της μπάντας, αεικίνητος πάνω κάτω στην σκηνή με ένα υπέροχα awkward τρόπο, είναι ένας τρομερός περφόρμερ. Η υπόλοιπη μπάντα εξίσου καλή ο καθένας στον ρόλο του, ενώ ο massive ήχος από τις δύο κιθάρες θα έκανε τους Trash Talk να ακουγόντουσαν σαν γατάκια μπροστά τους. Οι Ruined έπαιξαν μισή ώρα με κομμάτια κυρίως από το Blank Language που κυκλοφόρησαν φέτος και αποχώρησαν κερδίζοντας τις εντυπώσεις ακόμα και από εκείνους που δεν τους ήξεραν.

Γύρω στις 11:15 ανέβηκαν οι Δανοί post punkers στην σκηνή. Η καταιγίδα των Ruined Families έκανε τους Iceage ν΄ακούγονται κάπως υποτονικοί στην αρχή, καθώς η κιθάρα τους ήταν κάπως χαμηλή αλλά μετά από λίγο βρήκαν την ισορροπία που χρειαζόταν και με το Everything Drifts έγινε ο πρώτος χαμός από κάτω. Οι Iceage ξεχωρίζουν τόσο πολύ από οποιαδήποτε άλλη μπάντα στο είδος γιατί επηρεάζονται από την hardcore punk σκηνή της Δανίας αλλά την ίδια στιγμή έχουν κάτι το ποιητικό, εύθραυστο που κυρίως βρίσκει εκφραστή στον τραγουδιστή της μπάντας Elias Bender Rønnenfelt ο οποίος με τις θεατρικές κινήσεις του δίνει άλλη διάσταση στην μπάντα.

Ταυτόχρονα όμως φτύνει με πάθος τους στίχους όπως στο Everything Drifts “Raise your fist, for the depraved roses, raise it today, everything drifts, soon it's gone, don't find a place to stay” δεν γίνεται να μην ταυτιστείς και φανατιστείς ουρλιάζοντας τους στίχους. Από αυτή την άποψη ήταν το πιο ζωντανό live που έχω δει φέτος. Μια πραγματική εμπειρία έξω από κάθε μουσικό τετριμμένο. Είναι καταπληκτικό να βλέπεις 22χρονα πιτσιρίκια να παίζουν με τέτοιο μανιασμένο τρόπο. Ο μπασίστας και κιθαρίστας υπέρ του δέοντος cool και ο ντράμερ σπουδαίος να κοπανάει τα τύμπανα σαν να μην υπάρχει αύριο. Μια τρομερή μπάντα από όποια οπτική και αν τους εξετάσεις.

 

Στην πορεία έπαιξαν αρκετά καινούργια κομμάτια αλλά το καλύτερο το άφησαν για το τέλος. Τα δύο αγαπημένα μου κομμάτια από το φετινό τους άλμπουμ You’re Nothing ήταν δύο από τις καλύτερες συναυλιακές στιγμές του 2013. Αρχικά το Morals με τον θόρυβο της κιθάρας να υπερκαλύπτει το πιανάκι της studio ηχογράφησης εξελίχθηκε σε έναν post punk ύμνο πέρα από κάθε φαντασία ισορροπώντας τέλεια ανάμεσα στις χαμηλές ταχύτητες και τις πιο γρήγορες του ρεφρέν. Και από τον έναν ύμνο στον άλλο, με το Ecstasy φυσικά, το οποίο περιμέναμε όλοι από κάτω. Οι κιθάρες στην αρχή έδωσαν τον τόνο, οι αλλαγές ρυθμου σχεδόν εξοντωτικές ενώ όλο το club βρέθηκε να ουρλιάζει τους στίχους “Pressure pressure oh god no, pressure”.

Μετά το Ecstasy αποχώρισαν από την σκηνή χωρίς να επιστρέψουν για κάποιο encore έχοντας παίξει γύρω στα 45 λεπτά. Λίγη ώρα αν το καλοσκεφτούμε αλλά μετά από αυτό το θρυλικό κλείσιμο τους δεν γινόταν να δυσαρεστώ από κάτι. Ίσως αν έπαιζαν κάποια κομμάτια από το πρώτο τους άλμπουμ στη θέση των καινούργιων να ήταν το τέλειο live αλλά και πάλι δεν με ενόχλησε κάτι και αυτό γιατί η εμφάνισή τους ήταν ότι περίμενα.

Είχα μεγάλες προσδοκίες από αυτούς πριν την συναυλία καθώς έχουν κυκλοφορήσει το αγαπημένο μου άλμπουμ για φέτος, και όχι μόνο δεν με απογοήτευσαν σε κανένα σημείο αλλά εκτόξευσαν το You’re Nothing στα ύψη ώστε ακόμα και οι Radiohead ξερω γω αν βγάλουν άλμπουμ δεν πρόκειται να ακουμπήσουν. Σεβασμός απλά στα πιτσιρίκια από την Δανία.

Φωτογραφίες: Eva M. Grey

Iceage - Ecstasy video