Depeche Mode: Μια ιστορία πάθους από τα 80's μέχρι σήμερα

Οι Depeche Mode μέσα από τις εμπειρίες ενός πραγματικού fan...

Deepche Mode 2013
Deepche Mode 2009
Deepche Mode 1993
Deepche Mode 1990
Deepche Mode 1983

Δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου λάτρη της ηλεκτρονικής μουσικής, μάλλον θα έλεγα η σχέση μου μαζί της χαρακτηρίζονταν παλαιότερα από συναισθήματα αδιαφορίας και αποστροφής. Στα εφηβικά μου χρόνια μου φαινόταν αδιανόητο να αποδεχθώ ένα συγκρότημα, το οποίο δεν διέθετε τουλάχιστον έναν κιθαρίστα, έναν μπασίστα και έναν ντράμερ.  Τη δε παρουσία των synths, την νοούσα πάντοτε ως συμπληρωματική για τον ήχο ενός τραγουδιού. Την άποψή μου, όμως, για αυτό το είδος μουσικής την μετέβαλε ένα συγκρότημα τεσσάρων εφήβων από το Basildon του Essex της Αγγλίας, το όνομα αυτού Depeche Mode.  

Με τους τύπους αυτούς  η όλη νοοτροπία μου απέναντι στην εν λόγω μουσική άλλαξε και τολμώ να πω ότι χάρη στους τελευταίους κατάφερα να εκτιμήσω και την αξία προγενέστερων μεγάλων ηλεκτρονικών σχημάτων, όπως τους Kraftwerk και τους Human League. Στα αυτιά μου άρχισαν να ακούγονται για πρώτη φορά χαρακτηριστικές μελωδίες από synthesizers, χωρίς, όμως, να μου προκαλούν πλήξη, αλλά έντονο ενθουσιασμό και αδημονία για το τι καλύτερο μπορεί να προσφέρει το κουαρτέτο από το Essex. Παράλληλα οι στίχοι τους «στοίχειωναν» τα όνειρα μου, μ’ αυτή την πάντα μελαγχολική χροιά τους, κυρίως από το album τους “Black Celebration” του 1986 και μετά.

 

Αλήθεια, έχει συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα περισσότερα τραγούδια τους διαπνέονται από μια βαθύτερη ερωτική διάθεση, χωρίς παρόλα αυτά να ηχούν σαν εύπεπτα αναλώσιμα ερωτικά ανώδυνα τραγουδάκια της μιας καλοκαιρινής σεζόν. Στους Depeche Mode το ερωτικό πάθος υπερβαίνει την ανασφάλεια της απόρριψης (“A Question Of Lust” από το “Black Celebration” 1986), η σιωπή συναντά την αγάπη (“Enjoy The Silence” από το “Violator” 1990), το τέλος μιας σχέσης αναμετράται με την αρχή της (“I Feel You” από το “Songs Of Faith and Devotion” 1993).

Παράλληλα, δεν διστάζουν να στηλιτεύσουν τον έντονο καταναλωτισμό και ατομικισμό της δυτικής κοινωνίας των αρχών της δεκαετίας του 1980 (“Everything Counts” από το “Construction Time Again” του 1983), ενώ τολμούν να «θίξουν» τα πιο συντηρητικά στρώματα της πουριτανικής Αμερικής «καυτηριάζοντας» τους όψιμους ιρεοκήρυκες της (“Personal Jesus” από το “Violator” του 1990).

 

Από το 1988, χρονιά κυκλοφορίας του εκπληκτικού live album τους “101” και ουσιαστικής γνωριμίας μαζί τους,  μέχρι σήμερα οι Depeche Mode αποτελούν για μένα σταθερή αναφορά των μουσικών ταξιδιών μου. Εξάλλου, για τη γενιά, που τριαντάρισε και βαδίζει ολοταχώς προς τα σαράντα, η μουσική τους αποτελεί το ηχητικό υπόστρωμα της τότε μετεφηβείας της.

 

"Έντονα συναισθήματα προξενεί η μουσική τους άλλοτε απογοήτευσης και άλλοτε ανείπωτης χαράς. Με αυτές σκέψεις ανεβαίνω στη Μαλακάσα για να τους δω ζωντανά για 5η φορά, αναμένοντας η ζωτικότητα του Gahan, ο λυρισμός του Gore και τα «παλαμάκια» του Fletcher να μας «ανεβάσουν» ξανά, είκοσι οκτώ χρόνια μετά την παρθενική τους εμφάνιση στο ελληνικό κοινό στο περίφημο  Rock In Athens στο Καλλιμάρμαρο."

 

Ως μέλος αυτής της γενιάς, που μεγάλωσα μαζί τους, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες ενδόμυχες σκέψεις μου τονίζοντας συγχρόνως πώς μόνο όταν ένα συγκρότημα «συνδέεται» νοητά με τα προσωπικά σου βιώματα τότε και μόνο τότε τα τραγούδια του αποκτούν νόημα και συντροφεύουν ουσιαστικά τις διάφορες στιγμές της ζωής σου.  

Πώς μπορεί, άλλωστε, να λησμονηθούν από τη μνήμη μου τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα που προκάλεσαν στην τότε κοπέλα μου τα ακούσματα του “One Caress” (από το “Songs Of Faith and Devotion” του 1993), οι ατέλειωτες βόλτες με το Δημήτρη στα στενά των Εξαρχείων ένα βράδυ του '98 τραγουδώντας το “Halo” και όχι μόνο προκαλώντας την εύλογη απορία των περαστικών (από το “Violator” 1990),  τα όμορφα πάρτυ με την αγαπημένη μου εξαδέλφη στο «Μέμφις» το 2004 και στο Camel της ίδιας εποχής υπό τους ήχους του “Strange Love” (από το “Music For The Masses” του 1987).

Παράλληλα, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στις μεγάλες μου απογοητεύσεις, όπως στη συναυλία τους στο Birmingham το 1998, όπου ο Gahan σαφώς επηρεασμένος από το πρόγραμμα αποτοξίνωσης, που ακολουθούσε, παρουσιάσθηκε στη σκηνή αρκετά συγκρατημένος και απίστευτα προβλέψιμος ή στην μη πραγματοποίηση της εμφάνισης τους στο Terravibe το 2009.

 

Έντονα συναισθήματα, επομένως, προξενεί η μουσική τους άλλοτε απογοήτευσης και άλλοτε ανείπωτης χαράς. Άλλωστε, και τώρα όντας μεσήλικες, σε κάθε live τους τα συναισθήματα συγκίνησης παραμένουν μέσα μου αναλλοίωτα στους πρώτους  ήχους του “Never Let Me Down Again” (από το “Music For The Masses” του 1987) σαν να το ακούω για πρώτη φόρα.

Με αυτές σκέψεις ανεβαίνω στη Μαλακάσα για να τους δω ζωντανά για 5η φορά, αναμένοντας η ζωτικότητα του Gahan, ο λυρισμός του Gore και τα «παλαμάκια» του Fletcher να μας «ανεβάσουν» ξανά, είκοσι οκτώ χρόνια μετά την παρθενική τους εμφάνιση στο ελληνικό κοινό στο περίφημο  Rock In Athens στο Καλλιμάρμαρο.

Την ίδια στιγμή με την ίδια χαρά θα ήθελα να δεχθώ στην παρέα μας και τις νεότερες γενιές, παιδιά που πιθανώς να μην είχαν γεννηθεί όταν οι Depeche Mode εμφανίζονταν στις τοπικές ανεξάρτητες σκηνές του Λονδίνου μαζί με τον Fat Gadget στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και να ευχηθώ σε όλους...

Καλή μας συναυλία!

Depeche Mode - World in My Eyes Official Video Hq