Arcade Fire - Reflektor

To τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ των Καναδών είναι ο προσωπικός τους θρίαμβος 

Reflektor

Σε μια εποχή που όλα κινούνται γρήγορα, μ’ ένα κλικ, ένα search στο Spotify, μια ακρόαση, ένα tweet άποψη/ξεπέταγμα, έρχεται εκείνη η μέρα που κυκλοφορούν νέο άλμπουμ οι Arcade Fire (ή οι Radiohead αν θέλετε) και όλα μπαίνουν σε slow motion, όλα βαδίζουν πολύ αργά, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία παρά μόνο “αυτό το καινούργιο” άλμπουμ. Οι Arcade Fire έχουν κερδίσει το δικαίωμα να παρακάμπτεις οτιδήποτε άλλο και να του δίνεις ακροάσεις συνέχεια και συνέχεια, ξανά και ξανά (προνόμιο μόνο των μεγάλων συγκροτημάτων) ώστε μέχρι να φτάσεις στο σημείο να βγάλεις άποψη, να έχει ήδη γίνει ένα με σενα, να έχεις ταυτιστεί τόσο πολύ μαζί του σαν να το άκουγες από καιρό.

Πριν τρία χρόνια οι Καναδοί κυκλοφόρησαν ένα “μεγάλο” άλμπουμ από όποια οπτική και αν το εξετάσει κάποιος. Τρομερές πωλήσεις, Grammy καλύτερου άλμπουμ της χρονιάς (πάνω από κάτι Lady Gages και Eminem), το Suburbs ήταν ο δίσκος που γιγάντωσε σε τεράστιο βαθμό μια περίεργη μπάντα από το Montreal που κάποτε έπαιζε με κράνη στην σκηνή, σ’ ένα συγκρότημα επιπέδου U2. Πως διάολο ακολουθείς ένα τέτοιο άλμπουμ λοιπόν; Προφανώς, κυκλοφορώντας κάτι ακόμα μεγαλύτερο σε ιδέες, ήχους, concept. Harder, faster, stronger. Better.

Η είδηση ότι ο James Murphy δουλεύει μαζί με τους Arcade Fire στο στούντιο ήταν αναμενόμενη κίνηση, ειδικά αν σκεφτεί κάποιος τις εξαιρετικές σχέσεις που είχαν πολύ πριν διαλυθουν οι LCD Soundsystem (θυμάμαι ακόμα τις φωτογραφίες σ’ εκείνο το Summercase το 2007). Πως αλλάζεις τον ήχο σου χωρίς να μεταβληθεί το ύφος της μπάντας σου; Ε, φέρνεις τον music nerd και του δίνεις τα κλειδιά του στούντιο. Ο Win Butler σε συνέντευξή του είχε δηλώσει ‘πως ξέραμε πως κάτι πήγαινε καλά μόνο όταν ο James χτυπούσε ρυθμικά το πόδι του’. Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους ήταν ακριβώς αυτό. Το πρώτο σινγκλ του δίσκου, το ομώνυμο Reflektor, είχα γράψει πρόωρα ότι είναι σαν τους Pulp να παίζουν ξύλο με τους Talking Head σε μια ντίσκο, αλλά στην πραγματικότητα μετά από αμέτρητες ακροάσεις δεν είναι τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο από ένα κομμάτι Arcade Fire. Δηλαδή ακούστε τα δύο τελευταία λεπτά του κομματιού με την μπάντα ν’ ανεβάζει την ένταση με το κλασικό πιανάκι και τα γυρίσματα και να δίνει ένα μεγαλειώδες φινάλε που μόνο αυτή μπορεί να δώσει.

Το Reflektor είναι ενα ματαιόδοξα θαρραλέο άλμπουμ, με παρα πολλές ιδέες που οι καλές του στιγμές είναι με διαφορά ανώτερες απ’ οτιδήποτε έχουμε ακούσει φέτος. Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο φετινό άλμπουμ ας πούμε, που ξεκινάει με κομμάτια όπως τα Reflektor και We Exist. To We Exist είναι το κομμάτι που σταθερά που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, και αυτό που κολλητικά παίζει σε λούπα στο μυαλό μου τις λίγες ώρες που δεν ακούω το Reflektor. Αρχίζει ρυθμικά και αυτό όπως και το ομώνυμο και καταλήγει σ’ ένα ξεδιάντροπα ποπ κομμάτι με το κλασικό πομπώδες ύφος τους.

Οι επιρροές του Win και της Regine από το ταξίδι τους στην Αϊτή προφανείς με τους ρυθμούς στα κρουστά και γενικά την αύρα της Καραϊβικής. Το Here Comes The Night Time για παράδειγμα ότι πιο κοντινό έχουν γράψει σε dub, είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου με την ωραία μελωδία στο πιάνο.  Το Normal Person που ακολουθεί είναι το πιο straightforward “rock” κομμάτι του δίσκου το οποίο ειρωνικά ξεκινάει με τον Win να δηλώνει “Do you like rock n roll music cause I don’t know if I do”. Το κομμάτι στην αρχή  μου θυμίζει μ’ έναν περίεργο τρόπο Pavement αλλά καταλήγει σε ένα τρομερό anthem που  μόνο οι Arcade Fire μπορούν να παραδώσουν. Στη δεύτερη ακρόαση σιγοψιθύριζα τους στίχους του ρεφρέν και σκεφτόμουν πως θα ήταν live.

 

Στο δεύτερο CD δεσπόζει η τρομερή τριάδα με τα It’s Never Over (oh Orpheus), Porno, Afterlife με το τελευταίο να είναι ίσως το σημείο που να σου μπαίνουν ιδέες περί αριστουργήματος. Το Afterlife είναι το κομμάτι που θυμίζει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στο Reflektor, παλιούς Arcade Fire. Τα μπλιμπλίκια του Murphy είναι εδώ όπως και τα εξωτικά κρουστά ,αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο Arcade Fire κομμάτι από την αρχή μέχρι το τέλος, θυμίζει την πρώτη φορά που ακούσαμε τα Sprawl II ή ακόμα ακόμα και το Tunnels.

Έγραψα πιο πάνω για τις καλές στιγμές του δίσκου αλλά ακούγοντας το ξανά και ξανά έχω φτάσει σε σημείο να βλέπω μόνο τέτοιες. Το Flasdulb Eyes μοιάζει με κομμάτι που θα μπορούσαν να γράψουν οι Vampire Weekend, το You Already Know με τις -σχεδόν -Smiths κιθάρες εξαιρετικό και αυτό, ακόμα και το Awful Sound (oh Eurydice) που στην αρχή θεωρούσα ότι το τραβάνε πολύ για έξι λεπτά βγάζει νόημα μέσα στη ροή του άλμπουμ. Το Here Comes The Night Time ΙΙ όπως αντίστοιχα είχαν κάνει με το Suburbs είναι μια “ακουστική”, ορχηστρική εκδοχή του κομματιού από την πρώτη πλευρά ενώ, το Supersymmetry μετά το εκστατικό Afterlife δίνει το νηφάλιο φινάλε που αξίζει αυτό το άλμπουμ.

Οι λεπτομέρειες όμως και πάλι είναι αυτές που κάνουν το άλμπουμ τόσο καλό. Τα αναδυόμενα σύνθια του We Exist, τα φωνητικά της Regine στο κατάλληλο την κατάλληλη στιγμή στο Joan of Arc όλα είναι μελετημένα όλα είναι σωστά δομημένα, όλα είναι εκεί που πρέπει να είναι. Ο Owen Pallett και Colin Stetson σταθεροί συνεργάτες της μπάντας, ο ένας στα έγχορδα ο άλλος στο σαξόφωνο ολοκληρώνουν τέλεια το παζλ.

Το Reflektor διαρκεί 75 λεπτά αλλά στην πραγματικότητα νιώθεις πως διαρκεί πολύ λιγότερο. Σε καμία περίπτωση δεν είναι τέλειο, αψεγάδιαστο ή κάτι τέτοιο. Ακρόαση με την ακρόαση όμως αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο αυτού του άλμπουμ, χρόνο με το χρόνο θα παίρνει τη θέση που του αξίζει, ως ο προσωπικός θρίαμβος δηλαδή της μπάντας που γιγαντώθηκε με τους δικούς της όρους. Για ακόμη μια φορά οι Arcade Fire το έκαναν. 

υγ: Ο,τι καλύτερο θα διαβάσετε για το Reflektor δεν είναι σε κάποιο μουσικό site ή blog αλλά στο Letterboxd αυτού του τύπου.

Arcade Fire - Reflektor